ಅಪವಿತ್ರ ಸಿಂಹಾಸನ

          

          ತಲೆ ಬರಹವೇ ಒಂದು ವಿಷಮದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ವಿಷಮವೇ ಮಥನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಬಂದಂತೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಮುಂದುವರಿಯುವ.

ಹತ್ತಿರದ ಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಮಾರಂಭವೊಂದು ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನೆರೆಕರೆಯವರಿಂದ ಹಲವಾರು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಒಂದು ಸಲದ ಉಪಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಎರವಲು ತರುವುದುಂಟು. ಹಾಗೆ ಒಂದು ಮನೆಯಿಂದ ದೇವರ ಪೂಜೆಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿರಿಸಿದ್ದ ಗಿಂಡಿಯನ್ನು ತರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಮನೆಯಾತ ದೇವರ ಸೇವೆಗಲ್ಲವೇ ಎಂದುಕೊಂಡು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಎರವಲು ಕೊಟ್ಟವನು ಅದೇ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಪೂಜೆಗೆ ಕಲಶವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಲ್ಪಡಬೇಕಾದ ಗಿಂಡಿ ಇನ್ನೆಂತದೋ ಅಪವಿತ್ರ  ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಅವಾಗ ಆತನ ಮನಸ್ಸಿಗಾಗುವ ವೇದನೆ ಎಂತಹುದಾಗಿರಬೇಡ.

          ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಔಷಧಿ ತರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಬಾಟ್ಲಿ ಎರವಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡವನು ಅದರಲ್ಲಿ ಮದ್ಯವನ್ನು ತರುತ್ತಾನೆ ಎಂದಾದರೆ ನಮಗಾಗುವ ನೋವಿನ ಪರಿಮಾಣ ವಿವರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮೌನದ ಬಿಗುಮಾನವನ್ನೇ ಹೊತ್ತು ಬಂದ ಒಂದು ಈ-ಮೇಲ್ ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿನ ಯಕ್ಷಗಾನ  ಪೋಟೋಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಸತ್ಯ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಇದೇ ನೋವುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಹಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪವಿತ್ರ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೆರೆ ಮನೆಯವನು ಹೆಂಡವನ್ನು ಕ್ಷುದ್ರ ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದಾದರೆ ಮಾಡುವುದೇನು? ನಮಗೆ ಅಪವಿತ್ರ ಎನಿಸಿದ್ದು ಅವನಿಗೆ ಪವಿತ್ರವಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಯಾರನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು? ಇದು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಚಿಂತನೆಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ನೋವಿನ ನಿಟ್ಟುಸಿರು. ಈ ಗೌರವದ ಭಾವನೆಯೇ ಅಪರಾಧವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತೇ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಆವರಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೇ ನಾವು ವಿಮರ್ಶಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಯಕ್ಷಗಾನ ಇಂದು ಹಲವಾರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ರಮಣ ಕಾಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದೆ. ಒಂದು ಬದಿ ಅದರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಿರಿಮೆ ಗರಿಮೆಗಳಿಂದ ಹೆಮ್ಮೆ ಎನಿಸುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ,  ಮತ್ತೊಂದು ಮಗ್ಗುಲು ಖಿನ್ನತೆಯ ದುರಂತವನ್ನೇ ಎದುರು ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಚೆಂಡೆನಾದ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದಾಗ ಹಲವು ಸಲ ಒಂದು ರೀತಿಯ ರೋಮಾಂಚನವಾಗುವ ಕಾಲವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ “ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಯಕ್ಷಗಾನ”  ಎಂಬ ಕೆಲವು ಅಕ್ಷರ ನೋಡಿದೊಡನೆ ಗಾಬರಿ, ದಿಗಿಲು, ಭಯ ಎಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಲಂಡನ್ ನ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ತೆರೆದುಕೊಂಡ ಅಸಹ್ಯಕರ ರೀತಿ. ಈ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮನಸ್ಸು ತಲ್ಲಣಿಸದೇ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? 

          ಒಂದೆರಡು ಸಾವಿರಗಳನ್ನು ಖರ್ಚುಮಾಡಿ ಬಯುಲಾಟವೋ ತಾಳಮದ್ದಲೆಯೋ ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ಬಡ ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವವರಿಗೆ, ಈ ಲಕ್ಷಗಳ ಬಜೆಟ್ ಕೇಳುವಾಗಲೇ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಕೀಳರಿಮೆ ಹುಟ್ಟಿಬಿಡಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೂ ಬೃಹತ್ ಭಂಡವಾಳ ಹರಿದು ಬಂತಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟವಾದ ಭ್ರಮಾಲೋಕದಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಈ ಪೋಟೋಗಳು ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹುಸಿಯನ್ನಾಗಿಸೀತೆ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಮೂಡಿಸಿದೆ. ಸಂಶಯವಲ್ಲ. ಆ ಭ್ರಮೆ ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು.  ಆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯ ಗರಿಮೆಯೇ ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು.  ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಂತಲೂ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಅಂಗಳದ ತಾಳಮದ್ದಲೆಯಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತಿ ಅನುಭವಿಸಬಹುದಿತ್ತು.

          ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿರುವ ಹಲವು ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಜೀವನ ಶೈಲಿಗೆ ಒಂದು ನೀತಿ ಸಂಹಿತೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಿಯೋ ಪ್ರಕಟವಾಗದೆಯೋ ಇರುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ವಾಹನ ಚಾಲಕ, ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಕಾರ್ಮಿಕ ಅಥವಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ವೈದ್ಯರು,  ನರ್ಸ್ ಗಳು ಇವರಿಗೆ ಕರ್ತವ್ಯ ನಿರತರಾಗಿರುವಾಗ ಒಂದು ನೀತಿ ಸಂಹಿತೆ ಪಾಲಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಇವರೆಲ್ಲ ಕರ್ತವ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ  ತಮ್ಮ ಸಮವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೋ ಅಥವಾ ಇನ್ನಿತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ದೂರವಿಟ್ಟು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಸಮವಸ್ತ್ರ ಆಯಾಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಷ್ಟೇ ವೃತ್ತಿ ಗೌರವದಿಂದ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ಕಳಚಿಟ್ಟು ಸಾಮಾನ್ಯರಂತೆ ಗುರುತಿಸುವುದನ್ನು ರೂಢಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಬಾರದೇ ಯಕ್ಷಗಾನದ ವೇಶಗಳು ಜೋಕರ್ ಗಳಂತೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ಕುಣಿದಾಡುತ್ತದೆ. ಬಿಳಿ ತೊಗಲಿಗರ ಮನರಂಜನೆಗೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುವ ಯಾವ ಕೋಲವನ್ನಾದರೂ ಕಟ್ಟುವ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.  ರಂಗಸ್ಥಳದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕುಣಿದು ಭ್ರಮಾಲೋಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕಾದ ವೇಷಗಳು ಯಾವ ಗೌಪ್ಯತೆಯೂ ಉಳಿಯದಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತೆರೆದು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ.   ಹಾಗಾದರೆ ನಾವು ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ಇದಾವ ಘನತೆಯೂ ಇಲ್ಲದಾಗಿ ಬತ್ತಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತೆ?   ಇವುಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರ ಪರಿಧಿ ಎಂಬುದಿಲ್ಲವೇ?  ನಿಜಕ್ಕೂ ಆತಂಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರುವಾಗ ಎಷ್ಟು ರೋಮಾಂಚನವಾಗುತ್ತದೋ ಬಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ನೆಲೆಯೇ ಕಳೆದು ಹೋಗಿ ಪ್ರಪಾತವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿದಂತೆ ನಾವು ಬೀಳುವ ಎತ್ತರದ ಅಂತರವೂ ಏರುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ನಮಗಿಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ.

ವಿದೇಶೀ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನದ ವೇಷಗಳನ್ನು   ವಿದೇಶಿಗರು ವಿಸ್ಮಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಕಂಡರೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೇಕೋ ಅವಮಾನದಿಂದ ಖಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಕುಗ್ಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕಾಲಿಗೆ ಬೂಟು ತೊಟ್ಟ ಯಕ್ಷಗಾನದ ವೇಷಗಳು. ಇದು ಕ್ರಾಂತಿಯ ಸಂಕೇತವೇ? ಯಕ್ಷಗಾನ ಬಾನೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿದ ಸಂಕೇತವೇ? ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾದರೆ ಪಂಚವಟಿಯ ಮಾಯಾ ಶೂರ್ಪನಖಿ ರಾಮನನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ಕರ್ಟ್,  ಬಿಕಿನಿಯಲ್ಲಿ ಬರಬಹುದೇ? ಅವಾಗ ಪಡ್ಡೆ ಹೈಕಳ ಶಿಳ್ಳೆ ಯಾವ ರೀತಿಯದ್ದಾಗಿರಬಹುದು? ಇಂತಹ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಭಂಡವಾಳವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು. ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಖರ್ಚು ಮಾಡುವುದು ಇಂದು ಹೊಸತೇನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅದು ಭಂಡವಾಳವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ  ಅಭಿಮಾನ ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮರುಳು ಎಂದೂ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲೆ ರಂಗಸ್ಥಳ ಬಿಟ್ಟು ಬರುವುದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಮಿತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಮಹಿಷಾಸುರನೋ ಇನ್ನಾವುದೋ ವೇಷಗಳು ರಂಗಸ್ಥಳದ ಹೊರಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸಭೆಯನ್ನು ರಂಗವಾಗಿ ಬಳಕೆ ಮಾಡುವುದುಂಟು. ಆವಾಗೆಲ್ಲ ಅದು ಔಚಿತ್ಯ ಮೀರಿದೆ ಎಂದನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮೀರಿದರು ಅದು ಅದರ ಅಂಗವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಅಂತಹ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಮುಜುಗರವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ.. ಇದು ಲಂಡನ್ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ..... ಶೂ ಧರಿಸಿ ...ಬಹಳ ಅಸಹ್ಯವೆಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ.

          ದೇವಾಲಯದ ಗರ್ಭಗುಡಿಯೊಳಗಿನ ದೇವರು ನಂದಾದೀಪದ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡಾಗ ಭಯ ಭಕ್ತಿ ಮೂಡಿಸಿದರೆ... ಅದೇ ದೇವರ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಹೊರಗೆ ಪ್ರಕಾಶಕ್ಕೆ ತಂದಾಗ ಆ ಭಾವನೆಯೂ ಹಲವು ಸಲ ಬದಲಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆ ಭಯ ಭಕ್ತಿ ಉಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಯಕ್ಷಗಾನವನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಪರಿಯೂ ಅಂತಹುದೇ. ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನದ ವೇಷಗಳು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಭಾವನೆ ಅವುಗಳು ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯೆ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಾಗ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಗೌಪ್ಯವಾಗಿರಬೇಕಾದ ಹಲವು ಸಂಗತಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದು ವೇಷಭೂಷಣವಾಗಬಹುದು, ಮುಖವರ್ಣಿಕೆಯಾಗಬಹುದು.. ಅದನ್ನು ಕಾಣುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡಾಗಲೇ ಅದರ ಗೌರವ ಭಾವನೆಗೆ ಮಾನ್ಯತೆ ದೊರಕುತ್ತದೆ. ರಂಗದ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮುತ್ತು ರತ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಆಭರಣಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಕೇವಲ ಗಾಜಿನ ಚೂರುಗಳಂತೆ ಕಂಡು ಬಂದು ಗೌರವದ ಭಾವನೆಯನ್ನೇ ಲೇವಡಿಯಾಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಸಹಿಸಿಬಿಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಶೂ ತೊಟ್ಟ ಯಕ್ಷಗಾನದ ವೇಷಗಳು ಅದನ್ನು ಸಹಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ಯಕ್ಷಗಾನ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ  ಸಹ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅಸಡ್ಡೆಯಂತೆ ಇದು ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇದನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿದವರು ಬಹಳ ಸಾಹಸ ಪಟ್ಟು ಶ್ರಮ ವಹಿಸಿ, ಸಾಕಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಸುರಿದು ಇದನ್ನು ಕನಸೆಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ಶ್ಲಾಘಿಸದೇ ಇರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಸಾಧ್ಯವಾದುದು. ಒಂದು ಜಾನ ಪದ ಕಲೆಯನ್ನು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಶ್ಲಾಘನೀಯ. ಆದರೆ ಶ್ಲಾಘನೀಯವಾಗಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು,  ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಕ್ಷಗಾನದ ದುರದೃಷ್ಟ ಎನ್ನಬೇಕು. ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ಮೊಳಗುತ್ತದೆ ಎಂದಾಗ ಕನಸೋ ಎಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿದ್ದು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕ ಸ್ವಪ್ನ ವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಅದನ್ನು ದುರಾದೃಷ್ಟ ಎನ್ನಲೇಬೇಕಷ್ಟೆ.

ಯಾರಾದರೂ ಒಂದು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಸಿದ್ದ ಪಡಿಸುವಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ತಮ್ಮ ಹಗಲಿರಳನ್ನು ಒಂದು ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ಶ್ರಮವನ್ನು ಸುರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಶ್ರಮ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುವುದು ಯೋಜನೆ ಕಾರ್ಯಗತವಾಗಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದಾಗ. ನಷ್ಟವೋ ಲಾಭವೋ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಬಗೆಯ ಯಶಸ್ಸು ಮರೆಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಶ್ರಮದ ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನೇ ಬಯಸುವುದು. ಆ ಶ್ರಮವು ಸಾರ್ಥಕವಾದರೆ ಒಂದಷ್ಟು ಯಕ್ಷಗಾನವೂ,  ಆ ಅಭಿಮಾನವೂ ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೂ ಇರುತ್ತದೆ.  ಒಂದು ಉತ್ತಮವಾದ ಕೆಲಸ ಈ ರೀತಿ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಭಾವನೆಯ ಹೊಯ್ದಾಟದಲ್ಲಿ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ವಿಮರ್ಶಿಸುವ ಪ್ರಮೇಯ ತೋರಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವಷ್ಟೇ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಇಂದು ಸಿನಿಮಾ ಟಿ. ವಿ.ಯಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನವನ್ನು ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ತೋರಿಸುವುದನ್ನು ಅವಮಾನ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವಾಗ ಇದನ್ನು ಏನೆಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಅಲ್ಲಾದರೆ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಅರಿವಿಲ್ಲದವರು ಅದರ ಗೌರವವನ್ನು ಪೂಜ್ಯಭಾವನೆಯ ಪೂರ್ಣವಾದ ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ಯಕ್ಷಗಾನ ಎಂದರೆ ವೇಷಗಳು ಎಂದು ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಲ್ಲದರ ಅರಿವಿದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೇನು? ಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆದು ಕೊಂಡು ಬಂದು ಪೇಟೆಯ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಕರ್ಟ್ ಹಾಕಿ ಸುತ್ತಾಡಿಸಿದರೆ ಹೇಗಾಗಬಹುದು ಕಲ್ಪಿಸುವ. ಇಲ್ಲಾಗುವ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಬೇರಾರೂ ಕಾರಣರಲ್ಲ ಸ್ವತಃ ನಾವೇ. ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸೊತ್ತನ್ನು ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ನಾವೇ ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುವುದು. ಸಂಪದ್ಭರಿತವಾದ ಯಕ್ಷಗಾನ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕಳಚುವುದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ದವಾದಂತೆ ಭಾಸವಾದರೆ ನನಗಂತೂ ಅಳಿಸಲಾಗದ ನೋವನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನವನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಕಾಣುವ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮದು ಹಾಗಾಗಿ ನೊಂದ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅವರವರ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹುದಕ್ಕೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಸೃಷ್ಟೀಕರಣ ಸಿಗಬಹುದು. ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯ ಬಂಧನವೂ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಂದನ್ನು ಕಲೆಯ ಹಿರಿಮೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆಭಾಸವನ್ನು ಮಾಡದೇ ಇದ್ದು ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಮಾನ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಮೀರಿ ಅದಾವುದೋ ಉದ್ದೇಶ ಈ ಅಭಿಮಾನಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆಸಿ ಹಾಕಿದೆಯೋ ಎಂದು ಅನುಮಾನಿಸುವ ಹಾಗಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಯಾವುದೇ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಯಾವುದೋ ಖಾದ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅನ್ನವನ್ನು ಅನ್ನವಾಗಿಯೇ ತಿಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಮನಸ್ಸು ತೃಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗಾಗಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಾದರೂ ಯಕ್ಷಗಾನ ಯಕ್ಷಗಾನವಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ಉಳಿಯಲಿ ಎಂಬ ಆಶಯ. ಇದು ಮೀರಿದರೆ ಯಾರಿಗೆ ಹೇಗನಿಸಿತೋ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸದೇ ಹೇಳಿಬಿಡುವ,,,,, ನಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದು ಖಂಡಿತಾ ಅವಮಾನ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಈ ಭಾವನೆಯೇ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದರೂ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆ ನಮಗೆ ಹಿರಿದಲ್ಲವೆ?

ಜಾನಕೀ ನೀಡುವ ಯಕ್ಷಮಣಿ ಚೂಡಾಮಣಿ

“ಶ್ರೀರಾಮಾ... ಕರಕಂಜದಂಗುಲಿಯೊಳಿಟ್ಟಾ ಮುದ್ರೆಯಂ ನೋಡುತಂ | ನಾರೀ ಜಾನಕಿ ಶೋಕಿಸುತಾ ಅದನಂ ಕಂಗಳ್ಕೆ ತಾ ಒತ್ತುತಂ | ಹೇರಾಳಾಸ್ರುತ ಶೋಕ ಬಿಂದು ಜಲದಿಂ ಸರ್ವಾಂಗಮಮ್ ಲೇಪಿಸಲ್|  ಕಾರುಣ್ಯಾಂಬುದಿ ರಾಮ ರಾಮಾ ಎನುತ ಆಶಾಭಾವದಿಂ ಕಂಡಳು... ಶ್ರೀರಾಮಾ...”

listen to ‘ಶ್ರೀ ರಾಮ ಕರಗಂಜದಂಗುಲಿಯೊಳಿಟ್ಟ   ಭಾಗವತರು  ಶ್ರೀ ಪುತ್ತಿಗೆ ರಘುರಾಮ ಹೊಳ್ಳ’ on Audioboo

          ಗಂಗಾನದಿಯ ಪ್ರವಾಹದಂತೆ ಒಮ್ಮೆ ಮಂದಗಾಮಿನಿಯಾಗಿ ಮಗುದೊಮ್ಮೆ ರಭಸದಿಂದ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಚಾರ ಮಾಡುತ್ತ ಈ ರಾಗ ಪ್ರವಾಹ ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚನದ ಅಲೆಗಳನ್ನೇ ಎಬ್ಬಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಪಾರ್ತಿ ಸುಬ್ಬನ ಚೂಡಾಮಣಿ ಪ್ರಸಂಗದ ಈ ಪದವೊಂದು ಸಾಕು ಯಕ್ಷ ಕವಿಯ ಭಾವ ಸದೃಶ ಹೃದಯದ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಬರೆಯಲು. ಕೆಲವು ಘಳಿಗೆಯ ಮೊದಲು ಬಂದ ದಶಕಂಠ ಉಡುಗೊರೆಯ ರಾಶಿ ರಾಶಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಪದತಲದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕಾಲಿಗೆರಗಿ ಗೋಗರೆದರೂ ಅತ್ತ ನೋಡದ ಜಾನಕಿ,  ತನ್ನ ದುರವಸ್ಥೆಗೆ ಮರುಗುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನ ಇನಿಯ ರಾಮಚಂದ್ರನನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾ ನೆನೆಯುತ್ತಾ  ತೀರಾ ಅಪರಿಚಿತ ಸ್ಥಳ ಅಶೋಕವನದಲ್ಲಿ ಶೋಕ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಾಳೆ.

ರಾತ್ರಿ ಅಂತಃ ಪುರದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸಲಾಗದ ರಾವಣ ಮಂಡೋದರಿಯ ಬಾಹುವನ್ನು ತಳ್ಳಿ  ಅಶೋಕವನದತ್ತ ಬಂದು ಸೀತೆಯೆದುರು ಮಂಡಿಯೂರುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನದೆಲ್ಲವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ “ರಾವಣೋ ಲೋಕ ರಾವಣಾ...” ಎನ್ನಿಸಿಕೊಂಡವ ಇಲ್ಲಿ ತೃಣ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ತನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಮಾರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮೂರು ಲೋಕವನ್ನು ನಡುಗಿಸಿದ ಭುವನದಲ್ಲಣ ರಾವಣ ಸೀತೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಪನವನ್ನು ತರಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲನಾಗಿ ದಾಸಾನು ದಾಸ ಭಾವದಿಂದ ನಿಂತರೂ ಜಾನಕಿ ಕಂಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆಕೆಯ ಹೃದಯ ಮಾತ್ರ ರಾಮನಿಗಾಗಿ ಕಂಪಿಸುತ್ತದೆ. ರಾವಣ ನೀಡಿದ ಪ್ರಲೋಭಗಳೆಲ್ಲವೂ ಮುಳ್ಳಿನಂತೆ ಚುಚ್ಚಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಅತ್ತು ಅತ್ತು ಕಣ್ಣೀರು ಬತ್ತಿರುರುತ್ತದೆ. ಲೋಕ ವೀರ ರಾವಣ ಜಾನಕಿ ಎಂಬ ಬಾಲೆಯ ಸ್ಥಿರತೆಯ ಮುಂದೆ ಘೋರವಾಗಿ ಸೋತು ಅವಮಾನಿತನಾಗಿ ತೆರಳಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ಅಶೋಕವನ ಮೌನವಾದಂತೆ ಸೂಕ್ಷ ರೂಪಿಯಾಗಿ ಅವಿತಿದ್ದ ಹನುಮ ಸೀತೆಯೆದುರು ಬಂದು ನಿಂತು ತನ್ನ ಮತ್ತು ರಾಮನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳತೊಡಗಿದರೂ ರಾವಣನ ಮಾಯೆಯ ಅನುಮಾನದಿಂದ ಅತ್ತ ತಿರುಗದೇ ತನ್ನವ್ವೆ ಅವನಿಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಆಗ ಹನುಮ ತನ್ನ ಕೈ ಅಗಲಿಸಿ ತನ್ನೊಡೆಯ ರಾಮನಿತ್ತ ಚೂಡಾಮಣಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಸೀತೆಯ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿರಿಸುತ್ತಾನೆ....ಅಷ್ಟೇ   ಬತ್ತಿ ಹೋದ ಹೃದಯ ರಾಮನ ಕಾರುಣ್ಯಾಂಬುದಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅತ್ತು ಅತ್ತು ಕಣ್ಣೀರು ಬತ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅದನ್ನು ಒತ್ತುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಧುರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ಕಣ್ಣೀರು ಒಸರುತ್ತದೆ. ಶೋಕ ಬಿಂದು ಸರ್ವಾಂಗವನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಈ ಸನ್ನಿವೇಶದ ಪದವಿದು  “ ಕರಕಂಜದೊಳಿಟ್ಟಾ ಮುದ್ರೆಯಂ.........”

ಯಕ್ಷಗಾನದ ಅಗ್ರಗಣ್ಯ ಭಾಗವತ ಶ್ರೀ ಪುತ್ತಿಗೆ ರಘುರಾಮ ಹೊಳ್ಳರು ಹಾಡಿದ ಈ ಹಾಡು ಕೇಳಿ ಹೃದಯ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳದ ಯಕ್ಷಗಾನ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿದ್ದಾರೆಯೇ ಹೇಳಿ? ಸೀತೆಯಾದ ಕಲಾವಿದ ಪಾತ್ರದ ಒಳಹೊಕ್ಕಿ ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಲು ಇನ್ನೊಂದೇ ಪಡಿ ಮೆಟ್ಟಲು ಉಳಿದಿದ್ದರೆ,   ಮಾಯೆಯೇ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಆ ಮೆಟ್ಟಲು ದಾಟಿ ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶದಿಂದ ಜಾನಕಿಯೇ ಆಗಿಬಿಡುವಂತಹ ಗಾಯನವದು. ಯಕ್ಷಗಾನದ ಚೂಡಾಮಣಿ ಪ್ರಸಂಗ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನವಾದ ಪ್ರಸಂಗ. ರುದ್ರ ಭೀಕರ ಶೃಂಗಾರ ಹಾಸ್ಯ ಕರುಣ ಹೀಗೆ ಬಹು ರಸಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುವ ಈ ಪ್ರಸಂಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಹಳ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಯಕ್ಷಗಾನದ ಹಿಮ್ಮೇಳ ಅರ್ಥ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಂತಹ ಪ್ರಸಂಗಗಳಿಂದ. ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ಅಪರಿಚಿತರಾದವರು ಹಲವರು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದಿದೆ....”ಯಕ್ಷಗಾನದ ಭಾಗವತರೇಕೆ ಕಿರಿಚಿಕೊಂಡು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ?” ಆಗ ಅನ್ನಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮಂಡೂಕ ತಾನು ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡ ಕೂಪವನ್ನೇ ಪ್ರಪಂಚವೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯಂತೆ. ಇಲ್ಲಿ “ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡ” ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಪ್ರಯೋಗ ಅದೇಕೋ ಬಹಳಷ್ಟು ಹಿತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಗಾಯನ ನರ್ತನ ಅಭಿನಯ ನಾಟಕ ಇದು ಸಮನ್ವಯಗೊಳ್ಳುವುದು ಭಾವನೆಯಿಂದ. ಆ ಭಾವ ಪ್ರಚೋದನೆಗೊಳಗಾಗಿ ಬಹಿರಂಗಕ್ಕೆ ಕಾಣುವಾಗಲೇ ಅದು ’ ಕಲೆ ’ ಎಂದು ಕರೆಸಲ್ಪಡುವುದು. ಸನ್ನಿವೇಶದ ಒಳ ಹೊಕ್ಕು ಭಾಗವತ ಭಾವ ಪ್ರಚೋದನೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಹಾಡಿದರೆ ಅದು ಮುನ್ನೆಲೆಯ ಕಲಾವಿದನಲ್ಲಿ ಪ್ರಚೋದನೆಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆಗಲೇ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯು ರಂಗದ ಮೇಲೆ ಅವತಾರ ಪುರುಷನಾಗುವುದು. ಅವೇಶಗೊಂಡು ಉತ್ಕಟಾವಸ್ಥೆಗೆ ತಲಪುವುದು. ಇಲ್ಲಿ ದೃಶ್ಯ  ಬಹಳ ಗೌಣವಾಗಿ ಪರಿಸರ ಕೇವಲ ಸಂಕೇತವಾದರೆ ಅಭಿನಯ ಮಾತ್ರ ನೈಜತೆಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಕೇತವಾಗಿರುವ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ಭಾಗವತ ಹಿಮ್ಮೇಳದೊಂದಿಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬರೆದ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾದುದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣ ಲೇಪಿಸಿ ಗಾಢವಾಗಿಸಿದಂತೆ ಭಾಗವತ ತನ್ನ ಗಾಯನದಿಂದ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣವನ್ನು ತುಂಬಿ ಗಾಢವಾಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗಾಢವಾದುದು ಅತಿರೇಕ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡರೂ ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಡುವುದರಿಂದ ಭಾಗವತ ಹಾಡಿನಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಯಕ್ಷಗಾನ ಗಾನಮಯವೂ ಅಗುವುದನ್ನು ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿಂದಲೇ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅಭಿನಯದ ಭಾವೋತ್ಕಟತೆಯಿಂದ ಮಾತಿಲ್ಲದೇ ಕೇವಲ ಷಟ್ಪದಿಯಿಂದ  ಈ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು  ಭಾವ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬಹುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ರಾಮಲಾಂಛನವನ್ನು ಕಂಡ ಸೀತೆ ಮೂಕಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಭಾವ ಪ್ರಕಟಣೆಯಿಂದ ಮನದ ತುಮುಲವನ್ನು ಸಂವೇದನೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಕಲಾವಿದನಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಾತಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಅವಿತಿದ್ದ ಸೀತೆಯ ಮನಸ್ಸು ಕಲಾವಿದನಲ್ಲಿ ಅವೇಶಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಡಬೇಕಾದ ಮಾತು,  ಸೀತೆಯ ಭಾವನೆ, ಆವರೆಗೆ ಸೀತೆ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದ ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವು,  ಅದರ ಉತ್ಕಟ ಭಾವ ಉದ್ವೇಗದಿಂದ ಹೊರಬರಬೇಕಾದರೆ ಭಾಗವತ ಮೊದಲು ಆ ಸರೋವರಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಬೇಕು. ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಲಾವಿದನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಒಂದೊಂದೇ ಮೆಟ್ಟಲು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಭಾವನೆಯ ಆಳದ ವರೆಗೂ ಎಳೆದೊಯ್ಯಬೇಕು. ಆ ಮೂಲಕ ಮಾತು ಹೇಳದೇ ಇದ್ದುದನ್ನು ಭಾಗವತ ಸನ್ನಿವೇಶದ ಮೂಲಕ ಹೇಳಬೇಕು.

ಹನುಮಂತನ ಪ್ರಹಾರಕ್ಕೆ ಲಂಕಿಣಿಯು ಪ್ರಾಣಬಿಡುವಾಗಲೂ ಒಂದು ಷಟ್ಪದಿಇದೆ.

ಹಲವು ಪರಿಯಲಿ ಕಾದಿ ದಣಿದು ಲಂಕಾಲಕ್ಷ್ಮಿ|

ತೊಲಗಿದಳು ರಾವಣಗೆ ಬಂತು ಕೀಳ್ದೆಸೆಯೆನುತ|

ಬಳಿಕ ಹನುಮಂತನಣುರೂಪಿನಿಂದಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸುಳಿದಾಡಿ ಹುಡುಕುತಿರಲು ||

ಬಲವಂತ ನಿದ್ರೆಯಲಿ ಗೋರಿಡುತ ಮೆಯ್ಮರೆದು |

ಮಲಗಿರ್ದ ಕುಂಭಕರ್ಣನ ಸುಯ್ಲೊಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ|

ಸುಳಿ ಸುಳಿದು ವಜ್ರಕಂಬಕೆ ಬಡಿದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಪೊರವಂಟು ದಣಿದನಂದು||

ಈ ಪದದಲ್ಲಿ ಲಂಕಿಣಿಯ ಮಾತು ಹನುಮಂತನ ಮಾತು ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ವಾರ್ಧಕ ಷಟ್ಪದಿಯಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಚೂಡಾಮಣಿ ಪ್ರಸಂಗದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೇ ಅಂತಹುದು. ಸಮರ್ಥ ಭಾಗವತ ತನ್ನ ಹಾಡಿನಿಂದಲೇ ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ರಂಗದ ಮೇಲೆ ತರಿಸಬಲ್ಲ. ಆರಂಭದಿಂದ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೂ ಬರುವ ಹಲವು ಪದಗಳು ಭಾಗವತರು ಸ್ವತಃ ಮೈದುಂಬಿ ಹಾಡುವಂತಹ ಪದಗಳು.

ರಾವಣನ ಶೈಯಾಗಾರದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಮಂಡೋದರಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಸೀತೆಯೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಿ ಹನುಮನು ವಿಲಪಿಸುವ ದ್ವಿಪದಿ ಅದೆಷ್ಟು ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪುವಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಬಲುದೋಷಕೊಳಗಾದ ಪಾಪಿದಶಕಂಠ

ಮಲಗಿದಾತನು, ಇವಳು ವೈದೇಹಿ ತಾನೆ ||

ಕಲೆಯಾಯ್ತು ರಾಘವಗೆ ಕಾಂತೆಯಿವಳಿಂದ

ಗೆಲವಿಲ್ಲ ಮುಂದೆಮಗೆ ದಣಿವುದಿದು ವ್ಯರ್ಥ ||

ತರಹರಿಸಿ ಮನದೊಳಗೆ ತನ್ನೊಡೆಯ ರಾಮ

ಕುರುಹುಗಳ ಪೇಳ್ದೆಡೆಯ ಕಂಡನಾ ಹನುಮ ||

ಪದುಮರೇಖೆಗಳಿಲ್ಲ ಪಾದದಲಿ ಮುಂದೆ

ವಿಧವತ್ವ ತೋರುತಿದೆ ಹೆಡತಲೆಯ ಹಿಂದೆ ||

ಮತ್ಸ್ಯಲಾಂಛನ ನೋಡೆ ಬಲ ತೊಡೆಯೊಳಿಲ್ಲ |

ಅಚ್ಯುತನ ಸತಿಯಿವಳು ಸರ್ವಥಾ ಅಲ್ಲ ||

ಇವಳು ಜಾನಕಿಯಲ್ಲವೆಂದು ನಿಶ್ಚಯ್ಸ

ತವಕದಲಿ ಹೊರವಂಟ ಭೂಸುತೆಯನರಸಿ ||

ರಾಮ ಹನುಮ ದೇಹ ಎರಡಾದರೂ ಅದು ಒಂದಾದ ಬಗೆ ಹೇಗೆ, ಹನುಮನ ರಾಮನೊಡನೆ ಹೊಂದಿದ ತಾದಾತ್ಮ್ಯಭಾವ ಜತೆಗೆ ಆತನ ಕರ್ತವ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸುವ ಈ ದ್ವಿಪದಿಗಳು ಚೂಡಾಮಣಿ   ಪ್ರಸಂಗದ ಜೀವಾಳವಾಗಿ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.  ಹಲವಾರು ಭಾವಗಳನ್ನು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಒಂದೆರಡು ಶಬ್ದಗಳ ಮೂಲಕ ತೆರೆದಿಡುವ ಯಕ್ಷಗಾನದ ದ್ವಿಪದಿಗಳು ಕಲಾವಿದನನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನನ್ನು ರಂಗದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮಾತಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೂ ಈ ದ್ವಿಪದಿಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅಷ್ಟೊಂದು ಭಾವಸದೃಶ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವುದು ಭಾಗವತನ ಗಾನ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯಿಂದ. ಹಲವುಸಲ ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದು ಇದೇ , ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಭಾಗ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ? ಗಾಯನವೇ? ಅಭಿನಯವೇ? ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯೇ? ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಪಡೆದರೂ ಗಾಯನ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಪೋಣಿಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

.

ಮಂಡೋದರಿಯ ರೂಪಿನಿಂದ ಮೋಸಹೋದಂತಾದ ಹನುಮ ನಂತರ ಸೀತೆಯನ್ನು ರಾಮನ ಮಡದಿಯಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಪದವಿದೆ.

 ಇವಳೀಗ ರಾಮನ ಕಾಂತೆ ಸದ್ಗುಣವಂತೆ |

ಇವಳು ಸಜ್ಜನಪಾಲೆ ಶೀಲೆ ||

ಇವಳು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಸುರೌಘವಂದಿತೆ ಮಾತೆ |

ಇವಳು ರಾಮನ ಪ್ರೀತೆ ಸೀತೆ ||

ಧರಣಿನಂದನೆಯೊಳು ದೋಷವನೆಣಿಸಿದೆ |

ದುರುಳ ರಾವಣನ ಕಂಡಲ್ಲಿ ||

ಕರವೆರಡಲಿ ಬಾಯ ಹೊಯ್ದು ತಪ್ಪಾಯ್ತೆಂದು |

ಶಿರವ ಬಾಗಿದ ರಾಮಾಯೆಂದು ||

ಹನುಮನಾಗಿ ಕವಿ ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೆ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರಧಾರಿ ಈ ಹೊಲಬನ್ನು ಅರಿತರೆ ಸಾಕು ಪ್ರವೇಶ ಸುಲಭವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಲವು ಕಲಾವಿದರು ಕವಿಯ ಈ ದಾರಿಯನ್ನು ಅರ್ಥವಿಸಿಕೊಂಡು ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಕ್ಷಗಾನ ಪದಗಳು ಪಾತ್ರಾವಾಹನೆ ಹೇಗೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಚೂಡಾಮಣಿಯ ಪದಗಳು ಉತ್ತಮ ನಿದರ್ಶನವಾಗಬಲ್ಲುದು.

ಬೆಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ಕೋಡು ಬಂದರು |

ಸಕ್ಕರೆಯು ಕಹಿಯಾಗಿ ಸಂದರು |

ಮಿಕ್ಕುಮಾತಿದು ನಿನಗೆ ಜಾನಕಿ | ಸಿಕ್ಕಳಯ್ಯ ||

ಪರ್ವತವ ನೊಣ ನುಂಗಿತಾದರು |

ಇರುವೆ ಶರಧಿಯ ಕುಡಿದುಹೋದರು

ಸರ್ವಥಾ ಜಾನಕಿಯನೊಲಿಸಲು | ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ||  

ಸೀತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಮರುಳಾದ ರಾವಣ ಶೃಂಗಾರ ರಾವಣನಾಗಿ ಕಾಮಾಂಧನಾದಾರೆ, ಜತೆಗಿದ್ದವರು ಹೇಳಿದ ವಾಸ್ತವತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ರಾವಣ .” ಮಾತನಾಡ ಬಾರದೇನ…. ಓ ಜಾಣೆ….”  ಎಂದು ದಾಸಾನು ದಾಸನಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಶೃಂಗಾರ ರಾವಣ, ರಾವಣನ ಮತ್ತೊಂದು ವಕ್ರತೆಯನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಬಹಿರಂಗಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ರಾವಣಾದಿಗಳ ಮಾಯಾ ವಂಚನೆಗೆ ತಾನೆ ಸ್ವತಃ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಬಲಿಪಶುವಾದ ಸೀತೆ ಹನುಮನನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸುವಾಗ ಹನುಮ ತನ್ನ ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಕರ್ತವ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮೆರೆಯುವ ಸನ್ನಿವೇಶವಿದೆ. ಆ ಸನ್ನಿವೇಶದ ಪ್ರತೀ ಪದಗಳು ಛಂದಸ್ಸು, ವ್ಯಾಕರಣ ಮತ್ತು ಶಬ್ದಾಲಂಕಾರದೊಂದಿಗೆ ರಾಮ ಸೀತೆಯರ ವೈವಾಹಿಕ ಜೀವನದ ನವಿರುತನವನ್ನು ಯಕ್ಷಕವಿ ಬಹಳ ನವಿರಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ಪದದಲ್ಲಿನ ಶಬ್ದ ವೈಭವ ನೋಡಿದರೆ ಅದರ ಭಾವಸ್ಪಂದನೆಗೂ ಅದು ತೆರೆದಿಡುವ ಸನ್ನಿವೇಶದ ಚಿತ್ರಣಕ್ಕೂ  ಕವಿ ಹೃದಯದ ಸ್ವ ಮಿಡಿತದ ಅನುಭವ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.   ” ತರಹರಿಸಿ ಮನದೊಳಗೆ ತನ್ನೊಡೆಯ ರಾಮ |  ಕುರುಹುಗಳ ಪೇಳ್ದೆಡೆಯ ಕಂಡನಾ ಹನುಮ|| “ ಕವಿಯ ಈ ಭಾವವನ್ನು ಅರಿತು ಕಲಾವಿದ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತನಾದರೆ ರಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯಮಯ ಲೋಕದ ಅನಾವರಣವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.  ರಾಮ ಹನುಮರ ನಡುವಿನ ಸಂಭಂಧ ಯಾವ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಗಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಇದು ಸೀತೆಗೆ ಈ ಮೊದಲು ಅರಿವು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ರಾಮ ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹನುಮನಮೂಲಕವೇ ಆ ಬೆಸುಗೆಯ ಅನಾವರಣ ಮಾಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಕವಿ ಬಹಳ ಸಾಹಸ ಪಟ್ಟು ಸ್ವತಃ  ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಈ ಸನ್ನಿವೇಶದ ಕಾವ್ಯ ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ ಪೋಣಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅದರ ಅನುಭವ,  ಚೂಡಾಮಣಿ ಪ್ರಸಂಗ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗುವಾಗ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಯಕ್ಷಗಾನ ಎಂದೋ ಇದ್ದ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಇಂತಹ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ತಮ್ಮ ದೇಣಿಗೆಯನ್ನು ಖಂಡಿತಾ ಸಲ್ಲಿಸಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ರಾವಣನ ಅಟ್ಟಹಾಸದಿಂದ ನೊಂದು ಕೊಂಡ ಸೀತೆ ರಾಮನೆಂದು ಬರುವನೋ ಎಂದು ವಿಲಪಿಸುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನನ್ನು ರಾಮ ಮರೆತನೇ ಎಂದು ದುಮ್ಮಾನದಿಂದ ದುಃಖಿಸುತ್ತಾಳೆ. ದುಃಖ ಅತಿಯಾಗಿ ನಿರಾಶಾಭಾವದಿಂದ ನಿರ್ವಕಾರದಿಂದ ಇರಬೇಕಾದರೆ ಬಂದ ಹನುಮ  ಚಿತ್ರಕೂಟದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ರಾಮ ಸೀತೆಯರು ಕಳೆದ ಮಧುರ ಘಳಿಗೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದ ನಂತರ ಜಾನಕಿಗೆ ಆ ನೆನಪುಗಳು ಒಂದು ಮಾರ್ದವತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹನುಮ ತನ್ನೊಡೆಯನಿತ್ತ ಚೂಡಾಮಣಿಯನ್ನು ಕರಗಂಜದಂಗುಲಿಯೊಳಿಟ್ಟಾಗ.. ಮಾರ್ದವತೆ ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೇರಿ ಕಟ್ಟೊಡೆದು ಕಣ್ಣೀರಾಗಿ ಸರ್ವಾಂಗವನ್ನು ಲೇಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕರದಂಗುಲಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟ ಆ ರಾಮ ಮುದ್ರೆಯೇ ಕರಗಿ  ಹೋಗುತ್ತದೋ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಾವರಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.  ಸೀತೆ ಭಾವ ಪರವಶಳಾಗಿ ರಾಮಾ ..ರಾಮಾ ಎಂದು. ಗೋಗರೆದಾಗ ಹನುಮ ಅದುವರೆಗಿನ ದಣಿವನ್ನು ಮರೆತು ಜಾನಕಿಯ ಪಾದಕ್ಕೆರಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರಸಂಗ ಮಂಗಳವಾದಾಗ ನಮಗರಿಯದೇ ನಮ್ಮ ಹೃದಯ ರಾಮನಾಮದ ಪ್ರಚೋದನೆಯಿಂದ ರಾಮಾ ರಾಮ ಎಂದು ರಾಮಗಾನ ಹಾಡಿದರೆ ಅದು ಯಕ್ಷಗಾನದ ಮಧುರಾಮೃತದ ಸಿಂಚನವಾದಂತೆ.  “ಚೂಡಾಮಣಿ” ಜಾನಕಿ ನೀಡುವ ಯಕ್ಷ ಮಣಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.  ರಾಮ ನೀಡಿದ ಚೂಡಾಮಣಿ ಮುದ್ರೆಯುಂಗುರ ಬಲಾವದ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.