ಕೆಲವು ವಾಸ್ತವಾಂಶಗಳು

ನಾನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿರುವಾಗಿನ ಒಂದು ಘಟನೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನೆನಪಾಗಿ ಬಿಟ್ಟದ್ದು ಯಕ್ಷಗಾನದ ಅವಹೇಳನದ ಬಗೆಗಿನ ವಿಚಾರಕ್ಕಾಗಿ. ನಮ್ಮೂರಿನ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವೊಂದರ ಅದ್ಧೂರಿ ಸಮಾರಂಭ ವದು. ಸಮ್ಮೇಳನವೋ ಪ್ರತಿಭಟೆನೆಯೋ ನೆನಪಿಲ್ಲ.   ಸಮಾರಂಭದ ಅಂಗವಾಗಿ ಬೃಹತ್ ಮೆರವಣೆಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿತ್ತು. ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಜನಗಳು ಸಾಲಾಗಿ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಂಡಿದ್ದರು.  ಆ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಲವು ಕಲಾಪ್ರಕಾರಗಳು, ಜಾನ ಪದ ನೃತ್ಯಗಳು  ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಅದ್ಧೂರಿತನಕ್ಕೆ ಪೂರಕವೆಂಬಂತೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಮೆರವಣಿಗೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾಡಿನ ಹಲವು ಕಲೆಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿ ಬಂದದ್ದು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲೆಯ ಪ್ರತಿಮೆ ಎಂಬಂತೆ ಕೆಲವು ಯಕ್ಷಗಾನ ವೇಷಗಳು ಚೆಂಡೆ ಮದ್ದಲೆಯ ಧೀಂಗಿಣಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕತೊಡಗಿತ್ತು. ದೇವಿ ಮಹಾತ್ಮೆಯ ದೇವಿ ಮಹಿಷಾಸುರ   ದೇವೆಂದ್ರ ಹೀಗೆ ಕೆಲವಾರು ವೇಷಗಳು ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಅಂದವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ದೇಣಿಗೆಯ ಸಲ್ಲಿಕೆಯ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿತೊಡಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಶೋಚನೀಯವೆಂದರೆ ಆನಂತರದ್ದು.

 ಮೆರವಣಿಗೆ ಮುಗಿಸಿ ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ತೆರಳಿದರು.  ಈ ಕಲಾಪ್ರಕಾರಗಳ ಹಲವರು ಬಂದ ವೇಷದಲ್ಲೆ ಮನೆಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದರೆ, ಊರ ಹೊರಗಿನ ಸರಾಯಿ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ  ದೇವಿಯೂ ಮಹಿಷಾಸುರನೂ ಬೆಂಚಿಮೇಲೆ ವೇಷದಲ್ಲೇ  ಕುಳಿತು ನಶೆ ಏರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.   ಮಕ್ಕಳಾದ ನಮಗೆ ಈ ಘಟನೆ,  ಈ ದೃಶ್ಯ ಆಗ ಹಾಸ್ಯದ ವಸ್ತುವಾಗಿ ವಿಡಂಬನೆಯಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದರೆ್ ಆನಂತರ ಅದು ಬಹಳ ಕಾಡಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಮಹಿಷನಿಗೂ ದೇವಿಗೂ ರಾಜಿಯಾಯಿತು ಎಂದು ಗೇಲಿ ಮಾಡಿ ನಕ್ಕದ್ದು ಈಗಲೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವಂತಿದೆ. ಆಗಿನ್ನೂ ಊರಲ್ಲಿ ಈಗಿನಂತೆ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಹ ಸರಿಯಾಗಿರದ ಒಂದು ಅಂಧಕಾರದ ಸಮಯ. ಅಂದರೆ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಅಯುಷ್ಯ ಈ ನೆನಪಿಗೆ ಇದೆ. ಅದು ಇಂದು ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಸಿದೆ.  ಇಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಯಾರದು ಎನ್ನೋಣ? ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ  ಟಿ. ವಿ ಮಾಧ್ಯಮದ ರಿಯಾಲಿಟಿ ಶೋದಲ್ಲಿನ ಹಾಡಿನ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ  ಯಕ್ಷಗಾನದ ಉಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ನರ್ತಿಸಿದ್ದರು.  ಇದೇನು ಹೊಸತಲ್ಲ. ಹಲವು ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲೂ ಇನ್ನು ಹಲವು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲೂ ಇದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಈಗ ಇವುಗಳನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುವಾಗ ಅದೇ ಮೇಲಿನ ಆ ದೃಶ್ಯ ನೋಡಿದ್ದರೆ...? ಬಹುಶಃ ಎದೆ ಒಡೆದು ಹೊಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬರಬಹುದೇ?  ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಶಿಸ್ತು ಪ್ರಜ್ಞೆ ಗೌರವ ಮುಂತಾದ ವಿಚಾರಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗಿಂದ ಪ್ರಚೋದಿಸಲ್ಪಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲರೂ ಶುಭ್ರವಾದ ಬಿಳಿ ಉಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂತರೆ ಒಬ್ಬ ಮಲಿನವಾದ ಉಡುಗೆ ತೊಟ್ಟವನಿಗೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ವತಃ ಹಿಂಜರಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ.  ಭಯ ಗೌರವವೆಂಬ ಭಾವನೆಗೆ ಅಂತರಂಗವೇ ಮೊದಲ ಸಾಕ್ಷ್ಯ.  ಹಾಗಾಗಿ ಕೊರತೆ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ ಅದನ್ನು ಮೊದಲು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಜಾಗ್ರತಾವಸ್ಥೆ ಬರಬೇಕು. ಅದನ್ನೇ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಎಂದು ಸುಸಂಸ್ಕೃತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು.

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಇಂದು ಹೀಗೆ ಧಾಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ತನ್ನ ಪರಂಪರೆಯ ಸೊಗಡನ್ನು ಕಳೆದು ಹೋದ ಕಲೆ ಕೇವಲ ಯಕ್ಷಗಾನ ಮಾತ್ರವೇ? ಸಿನಿಮಾ ಸಂಗೀತದ ಮೂಲಕ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತವೂ ನಲುಗಿ ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಸಂಗೀತದ ಮೇಲಂತೂ ಇದು ಪೈಶಾಚಿಕ ಧಾಳಿಯನ್ನೇ ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೂ ಆ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ತಾಳ ಬಡಿಯುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಅಂತಹಾ ಅಭಾಸದ ಸಂಗೀತದ ಹಾಡುಗಳೇ ಯಕ್ಷಗಾನ ರಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲ್ಪಡುವಾಗ ನಮಗೆ ಅವಮಾನ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಹಾಗಾಗುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನೇ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಎನ್ನುವುದು.   

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಇಂದು ಯಾವ ಕಲೆಯೂ ಈ ರೀತಿಯ ಅಗೌರವದಿಂದ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ. ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಶೋಚನೀಯತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಕೊಳಲು ವಾದಕನೋ, ತಬಲಾ ವಾದಕನೋ ಹೊರಗೆ ಸಂಚರಿಸುವಾಗ,  ರಸ್ತೆಬದಿಯಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಬಿಕ್ಷುಕನೊಬ್ಬ ತಬಲ,  ಕೊಳನ್ನು  ನುಡಿಸುವಾಗ  ಚಡಪಡಿಸಬಹುದು.  ತಾನು ಪೂಜಿಸುವ ಕಲೆಗೆ ಯಾವ ಅವಸ್ಥೆ ಬಂದೊದಗಿತಪ್ಪಾ? ಅದು ಆತನಿಗೆ ಆ ಸಂಗೀತದ ಮೇಲಿರುವ ಗೌರವ.  ಕೃಷಿಕ ಬೆಳೆದ ಅಕ್ಕಿಯ ಅನ್ನ  ಅದು ದೇವರ ನೈವೇದ್ಯದ ಬಟ್ಟಲಲ್ಲೂ ಇರಬಹುದು, ಕಸದ ತೊಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಎಸೆದ ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇರಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿ ಅನ್ನದ ಮಹತ್ವವೇನು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಮನೋಭಾವ ಮಾತ್ರಾ ಗಣನೆಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ಟೀವಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಹಾಡಿಗೋ ಅಥವಾ ಇನ್ನಿತರ ರೂಪಗಳಲ್ಲೋ ಯಕ್ಷಗಾನ ವೇಷಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಪರಿಶುದ್ಧ ಯಕ್ಷಗಾನ ಅಭಿಮಾನಿಯಾದವನ ಮನಸ್ಸು ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಈ ನೋವು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವಾಗ ಗಮನ ಹರಿಸದೇ ಇರುವ ಇನ್ನು ಹಲವು ನೋವುಗಳಿರಬಹುದೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ನಮಗಿಲ್ಲ. ಹೊರಗಿನ ಶತ್ರುಗಳು ಇರಿಯುವಾಗ ಸಹಿಸಬಹುದು, ನೋವು ಅನುಭವಿಸಬಹುದು. ಇಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಳಗಿನ ಹಿತೈಷಿಗಳೇ  (ಶತ್ರುಗಳು)  ಇರಿದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಅದು ಆತ್ಮವಂಚನೆ ಎನಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಟೀವಿಯಲ್ಲೋ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲೋ ಅತರ ಇನ್ನಿತರ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲೋ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕೀಳ್ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ  ಅದೂ ಯಕ್ಷಗಾನ ರಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅಭಾಸಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿತವಾಗುವಾಗಲೂ ಪರಿಶುದ್ದ ಅಭಿಮಾನಿಯ ಮನಸ್ಸು ನೋವನುಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದವರಂತೆ ವರ್ತಿಸುವಾಗ ಅವಮಾನವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

 ಬದಲಾಗಿ ಹೋದ ಇಂದಿನ ಯಕ್ಷಗಾನವನ್ನು ಕಂಡು ಅದೆಷ್ಟು ಮಂದಿ ಮರುಗುವುದಿಲ್ಲ?  ಈ ನೊವಿನ ಧ್ವನಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಕಿವಿಯಗಲವಾಗಿದೆ.  ಆದರೆ ಅದನ್ನು ವಿವೇಚಿಸುವುದು ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧವಾಗುತ್ತದೆ.  ಬದಲಾವಣೆ ಅದು ಕಾಲಗುಣ. ಯಾರ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೂ ಸಿಗದೆ ಅದು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.  ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡದೆ ರಂಗವೇರಿ ಹೆಸರುಗಳಿಸುವ ತೆವಲು ಇಂದು ಹಲವರಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅಭಿಮಾನದ ಬಣ್ಣದಿಂದಲೇ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ ಹೊರತು ಅಲ್ಲಿ ಅಭಾಸವಾಗಿ ಕುಂದಿ ಹೋಗುವ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಮೌಲ್ಯಗಳತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಟೀವಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಸ್ವಾರ್ಥ  ಸಾಧನೆಯ ದ್ಯೋತಕವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಸ್ವಾರ್ಥ ಕೇವಲ ಅಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇರುವುದಲ್ಲ. ಅಭಿಮಾನದ ಪರವಾನಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಅಭಾಸವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸ್ವಾರ್ಥ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಇಂದಿನ ವಸ್ತು ಸ್ಥಿತಿ. ಮೊದಲಾಗಿ ಹಿರಿಯರು ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಾವೇರಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ನಾವೆಷ್ಟು ಅರ್ಹರು ಎಂಬುದನ್ನು ಮನಗಾಣಬೇಕು. ಅದಿಲ್ಲವಾದರೆ ಆ ಅರ್ಹತೆ ತಮಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪರಿಜ್ಞಾನವಾದರೂ ಇರಬೇಕು. ಇಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅದು ದುರ್ಲಭ. ಹಾಗಾದಲ್ಲಿ  ಹೇಳಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ವ...ಅಗಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ಹಾಗಾದರೂ ಪ್ರಚಾರ ಸಿಗಲಿ. ಎಲ್ಲ ಸ್ವಾರ್ಥ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ವಾರ್ಥ ಸಾಧನೆಯೂ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಮೂಲಕ ನೆರವೇರಲಿ. ಆದರೆ ಇದರ ಹಿಂದಿರುವ ನೋವು ಅರ್ಥವಿಸುವ ಮನೋಭಾವ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಅದು ಇಂದಿನ ವಾಸ್ತವ. 

ಪಾಂಡವಾಶ್ವಮೇಧದ ಯಕ್ಷಯಾನ

ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಹೊಸ ವಸ್ತು ಸಿಕ್ಕಿದಲ್ಲಿ ಅದರ ಹೊರಾವರಣವನ್ನು ಒಂದಷ್ಟು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಹೀಗೆ,  ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನೋ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನೋ ಕಾಣುವಾಗ ಮೊದಲು ಗಮನ ಹರಿಸುವುದು ಮೊದಲ ಪುಟ ಆ ಮತ್ತೆ ಕೊನೆಯ ಪುಟ.  ಈ ನಡುವೆ ಮಧ್ಯದ ಪುಟಗಳತ್ತ ಹಲವು ಸಲ ಗಮನ ಹರಿಸುವುದು ಬೇಡವೆಂದು ಔದಾಸಿನ್ಯ ಮೂಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಮೂಲ್ಯವಾದದ್ದು ಹೂರಣದಂತೆ ಹೊರಾವರಣದ ವರ್ತುಲದೊಳಗೆ ಅವಿತಿರುತ್ತದೆ. ಹೊರಾವರಣವನ್ನು ದಾಟಿ ಮುಂದೆ ಹೋದರೆ ನಮ್ಮ ಔದಾಸಿನ್ಯದ ನಷ್ಟ ಪರಿಮಾಣ  ಅರಿತುಬಿಡುತ್ತದೆ.  ಹೀಗೆ ಹೊರಾವರಣವನ್ನು ದಾಟಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಬೇಕು ಈ ಧ್ವನಿಸುರುಳಿಯನ್ನು ಆಲಿಸುವುದಕ್ಕೆ.  ಆ ಧ್ವನಿ ಸುರುಳಿ ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಹಿರಿದಾಗಿ ಒಂದು ಪುಷ್ಕಳ ಭೂರಿಭೋಜನದ ಹರಿವಾಣದ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತ ಅನುಭವವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ಪುಷ್ಕಳ ಭೋಜನವನ್ನೂ ಸವಿಯುವಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯವಧಾನ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ.

ಕೆಲವು ಸಮಯದ ಮೊದಲು ವೇಣೂರಿನ ಮಿತ್ರ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಒಂದು ಯಕ್ಶಗಾನದ ಧ್ವನಿಮುದ್ರಿತ ಡಿವಿಡಿಯನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಯಕ್ಷಗಾನದ ದ್ವನಿಮುದ್ರಣಗಳ ಹೊಸ ಸಂಗ್ರಹ ಬಹಳಷ್ಟು ಸೇರಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಧನಿಮುದ್ರಿಕೆ ಸರದಿಯ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿತು. ಹೀಗೆ ನೋಡುವಾಗ ಒಂದು ಸಲ ಅದರತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಯಿತು. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ನಿಂದ ನನ್ನ ಕೈಸೇರಿದಾಗಲೇ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಆರಂಭ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯ ಕೇಳಿದ್ದೆ.  ಆದರೆ ಈಗ ಆಯಾಚಿತವಾಗಿ ಹರಿದ ಗಮನ ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತು. ಅದರ ಗಾತ್ರದ ದೃಷ್ಟಿ ಯಿಂದ  ರಖಂ ಗ್ರಾಹಕನ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಬದಿಗಿರಿಸಿ ,  ಚಿಲ್ಲರೆ ಗ್ರಾಹಕನನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವ ವರ್ತಕನಂತೆ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ತುಣುಕುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಸರಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ಮಗ್ನನಾದ ನನಗೆ,  ಸರಿ ಸುಮಾರು ಆರು ಘಂಟೆ ಅವಧಿಯ ಬ್ರಹತ್ ಮುದ್ರಣವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಗೊಳ್ಳುವುದು ತಡವಾಯಿತು. ಆದರು ಈ ಎಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ನನ್ನ ಗಮನ ಹರಿದಾಗ ಒಂದು ಸಲ ಕೇಳುವ ಎಂದು ಕಿವಿಯನ್ನು ಮುದ್ರಣದ ತುಟಿಗೆ ಒತ್ತಿಹಿಡಿದೆ.

ಅದು ಮಿತ್ರ ಸಹೋದರಾದ ಸುಣ್ಣಂಗುಳಿ ಸಹೋದರರ ಪರಿಶ್ರಮದ ಫಲ. ಪಾಂಡವಾಶ್ವಮೇಧವೆಂಬ ಯಕ್ಷಗಾನ ಹಿಮ್ಮೇಳದ ಧ್ವನಿ ಸುರುಳಿ. ಇದೊಂದು ದಾಖಲೀಕರಣದ  ಕಾರ್ಯವಾಗಿಯೇ ನೋಡಬೇಕು ಹೊರತು ಇದು ಮನರಂಜನೆಯ ವಸ್ತುವಲ್ಲ. ಇದಿಲ್ಲಿ ಮೊದಲಾಗಿ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕಾದ ವಿಚಾರ. ಇಲ್ಲಿ ಮನರಂಜನೆ ಎಂಬುದು ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಸಂಗತಿ.

ಮನರಂಜನೆ ಎಂಬುದು ಮುನ್ನೆಲೆಯಾದಾಗ ಹಲವು ಸಲ ಅದರ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ಜಾರಿ ಮತ್ತೆ ಮರೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ಜಾರಿದ ಪರಿಣಾಮದ ದುರಂತಗಳು ಸಾಕ್ಷಿಭೂತವಾಗಿ ಇಂದು ನಮ್ಮೆದುರು ಕುಣಿದಾಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ತ ಪುರಾವೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಮನರಂಜನೆಯೇ ಪ್ರಧಾನವಾದ ಪರಿಣಾಮ ಯಕ್ಷಗಾನ ಇಂದು ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ಜಾರಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟನ್ನು ಒರತೆಯಂತೆ ಹನಿ ಹನಿಯಾಗಿ ಉಳಿಸಿ ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ಮರೆಯಾಗಿಸಿ ಕಳೆದು ಕೊಂಡಿದೆ.  ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಈ ಧ್ವನಿ ಸುರುಳಿಯ ಮಹತ್ವ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಇದೊಂದು ನಿಜವಾದ ದಾಖಲೀಕರಣ ಎನಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

            ಇದು ಯಕ್ಷಗಾನದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪ್ರಸಂಗ ಸಂಕಲನವಾದ ಪಾಂಡವಾಶ್ವಮೇಧ ಎಂಬ ಪ್ರಸಂಗದ ಹಿಮ್ಮೇಳದ ಧ್ವನಿಮುದ್ರಿತ ದಾಖಲೀಕರಣ. ಯಕ್ಷಗಾನದ ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರಸಂಗ ನಡೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಅನಾವರಣ ಗೊಳ್ಳಿಸುತ್ತ ದಾಖಲಾತಿಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದೇ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಯಕ್ಷಗಾನದ ಹಾಡುಗಾರಿಕೆ ಹಿಮ್ಮೇಳವಾದನ ಇವಿಷ್ಟೆ ಇಲ್ಲಿಯ ದಾಖಲಾತಿಯ  ಶಬ್ದಗಳು.  ಇಂತಹ ಮುದ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿರುವಂತೆ  ಇಲ್ಲಿ  ಅನಗತ್ಯ ವಿವರಗಳ ನಿರೂಪಣೆಯ ಕೊರೆತವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಿರೂಪಣೆಯ ಕಾಲವ್ಯಯವಿಲ್ಲದೆ ನಿರಂತರಾವಾಗಿ ಸಾಗುವ ಯಕ್ಷಯಾನವಿದು. ಒಂದು ಸಲ ಸ್ತುತಿ ಪೀಠಿಕೆಯಿಂದ ತೊಡಗಿದರೆ ನಂತರ ಮಂಗಳದಲ್ಲೇ ಮುಕ್ತಾಯ. ಇದರ ನಡುವೆ ಆರು ಘಂಟೆಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಅವಧಿಯ ಸ್ವರಯಾನ. ಆದುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಎಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಪ್ರತೀ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಸ್ಥಿರೀಕರಿಸುವುದು ತುಸು ಪರಿಶ್ರಮದ ಕೆಲಸ.  ಆ ಎಕಾಗ್ರತೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಅಹ್ಲಾದತೆಯಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿಬಿಡಬಹುದು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಇದು ಇದೇ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಆಲಿಸಬೇಕು. ಅದಲ್ಲವಾದರೆ ಇದರ ಮಹತ್ವದ ಅರಿವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

            ಯಕ್ಷಗಾನದ ಅಶ್ವಮೇಧ ಪ್ರಸಂಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಪಾಂಡವಾಶ್ವ ಮೇಧವನ್ನು ಆಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮೀಳಾರ್ಜುನ, ನಂತರ  ಬಬ್ರುವಾಹನ ಆನಂತರ ಮಯೂರಧ್ವಜ ತಾಮ್ರಧ್ವಜ ಕಾಳಗ ಬರುತ್ತದೆ.  ಈ ಯಕ್ಷಗಾನ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿರುವ ಕೇವಲ ಹಿಮ್ಮೇಳವನ್ನಷ್ಟೇ ಪರಂಪರೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ದಾಖಲಿಸುವಾಗ ಅದು ಆರುಘಂಟೆಗಳಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಲಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕುಣಿತ ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆ ಹೆಚ್ಚೇಕೆ ನಿರುಪಣೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ದೀರ್ಘ ಅವಧಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಕಾಲಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದು ಈ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಬೇಕಾದರೆ ಮತ್ತೆರಡನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಬಯಲಾಟವಾಗಿ ಆಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಯಕ್ಷಗಾನ ಹೇಗೆ ಬದಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಬದಲಾದ ಯಕ್ಷಗಾನ ಹೇಗೆ ಬಡಕಲಾಗಿ ವಿಕಲಾಂಗದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಊಹಿಸಬಹುದು.  ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ಕಳೆದು ಛೇದಿಸಿ ಪ್ರಸಂಗದ ಮನರಂಜನೆಯ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ತೋರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.  ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಅಭಾಸಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರ  ಇಲ್ಲಿ ಅಮೂಲ್ಯವಾದವುಗಳು ಮಾಯವಾಗಿ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.  ಹಾಗೆ ಕಳೆದು ಹೋದಂತಹ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅರಸುತ್ತ ಅದನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನದ ರಸವನ್ನು ಅರಸುವುದು ಎಂದು ಬಗೆಯಬಹುದು. ಆದುದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಈ ಧ್ವನಿ ಮುದ್ರಣ ಕೇಳುತ್ತಾ ಸಾಗಿದಂತೆ ಕಳೆದು ಹೋದವುಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮದರ್ಶನಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಗರದಿಂದ ಹೊರಟ ಬಂಡಿ ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ಹಾದು ಹೋದಾಗ,  ಕಂಡು ಬರುವ ಹಳ್ಳಿ ಮನೆಗಳಂತೆ ಈ ಯಕ್ಷಯಾನದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯದನ್ನು ಕಾಣುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.  

            ಇಲ್ಲಿ ಹಿಮ್ಮೇಳದಲ್ಲಿ ಭಾಗವತರಾಗಿ ತೆಂಕುತಿಟ್ಟು ಯಕ್ಷಗಾನದ ಅಗ್ರಗಣ್ಯರಾದ ಶ್ರೀ ಬಲಿಪ ನಾರಾಯಣ ಭಾಗವತ, ಪುತ್ತಿಗೆ ರಘುರಾಮ ಹೊಳ್ಳ ಮತ್ತು ಪದ್ಯಾಣ ಗಣಪತಿ ಭಟ್. ಹಿಮ್ಮೇಳದಲ್ಲಿ ಪದ್ಯಾಣ ಶಂಕರನಾರಾಯಣ ಭಟ್, ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ ಅಮ್ಮಣ್ಣಾಯ ಮತ್ತು ಆಡೂರು ಗಣೇಶ ರಾವ್ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.  

            ಸ್ತುತಿ ಪದದೊಂದಿಗೆ ಪರಂಪರೆಯ ಪೀಠಿಕೆ ವಾದನದ ಜತೆಗೆ  ಒಡ್ಡೋಲಗದ ಅನಾವರಣ ಹೀಗೆ ಇತಿಮಿತಿಯೊಳಗಿನ ಪ್ರಯತ್ನ ಶ್ಲಾಘನೀಯ. ಆರಂಭದ ಪ್ರಮೀಳಾರ್ಜುನ  ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಲ್ಲದಿದ್ದರೂ  ನಂತರದ ಬಬ್ರುವಾಹನ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಕಿಡಿಯನ್ನು ಹಾರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದೊಂದು ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಯೋಜನೆಯಾದುದರಿಂದ ಇದರ ಅನುಭವವವೂ ಹೊಸತು. ಹಾಗಾಗಿ  ಒಟ್ಟು ಯೋಜನೆಯ ಸ್ಕಿಪ್ಟ್ ಎಂದು ನಾವೇನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೋ ಅದರ ಕೊರತೆ ಪ್ರಥಮದಲ್ಲಿ ಕಂಡರೆ ನಂತರದ ಬಬ್ರುವಾಹನದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ರೂಪುರೇಷೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆನಂತರದ ಎಲ್ಲ ಪದಗಳು ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಮೂಡಿಬರುತ್ತವೆ. ಹತ್ತು ಹಲವು ಪದಗಳು ಪುನರಾವರ್ತನೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವಷ್ಟು ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಮಾಯವಾಗಿಯೇ ಹೋದ ಹಲವು ಪದಗಳು ಕಿಲುಬನ್ನು ಕಳೆದ ಪುತ್ತಳಿಯಂತೆ ಹೊಸತನದ ಮೆರುಗನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.  ಕೆಲವು ಪದಗಳನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ ಇಂದು ಪ್ರಸಂಗ ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಈ ಪುಟಗಳನ್ನೇ ಹರಿದೆಸೆಯಲಾಗಿದೆಯೋ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನದ ಹತಾಶೆ ಭಾವನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ.

ನರನೆ ಕೇಳೀ ರಾಜ್ಯದರಸು ಶೇಷನ ಮೊಮ್ಮ 

ಕಟ್ಟಾಳು ಮೂರು ನರ ಲೋಕಗೆ,

ತಂದೆಯಲ್ಲವೇ ನಿನಗರ್ಜುನ   ಹಿರಿಯ ತಂದೆಯಲ್ಲವೇ ಧರ್ಮನಂದನ

ತಪ್ಪ ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಬುದೆಲೆ ತಾಯೆ

ಪಾರ್ಥ ತಾತನೆಂಬುದೆಂತು ಎಲೆ ತಾಯೆ

ಮಧುತಿಷ ಹರಿ ಸರ್ವೋತ್ತಮನೆಂದು...

ಕರೆದೆಯ್ದು ಸಿಂಹಾಸನವೇರಿಸುತ್ತಲಾಗ

ಶೀಲ ಸಾಧು ಗುಣವಂತ..

ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಪದಗಳು  ಸುಂದರವಾಗಿ ಆಲಿಸುವಲ್ಲಿ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತವೆ. ಹಾಗೇನೆ ಒಟ್ಟು ಪ್ರಸಂಗಗಳು ವೀರರಸ ಪ್ರಧಾನ ಪ್ರಸಂಗಗಳು, ಇಲ್ಲಿನ ಏರು ಪದಗಳು ಯಕ್ಷಗಾನದ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕೇವಲ ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರದಿಂದ ತೆರೆದಿಡುವಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತವೆ.

            ಇಂತಹ ದಾಖಲೀಕರಣಗಳು ದೃಶ್ಯ ಶ್ರಾವ್ಯ ಹೀಗೆ ಎರಡೂ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾತಿಗೊಳಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಇಂದಿನ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಇದೀಗ ಧ್ವನಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದಾಖಲೆಗೆ ಸೇರಿ ಹೋಗುವಲ್ಲಿ ಸುಣ್ಣಂಗುಳಿ ಮಿತ್ರರ ಶ್ರಮ ಸ್ತುತ್ಯರ್ಹ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಮಾತಿಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ವರ್ತಮಾನವೆ ಭವಿಷ್ಯತ್ ನಲ್ಲಿ ಭೂತವಾಗಿ ದಾಖಲೆಯ ಪುಟಗಳ ಅಕ್ಷರಗಳಾಗುವುದರಿಂದ ವರ್ತಮಾನ ಹೇಗೆ ಸಂದು ಹೋಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿಯೂ ಇದು ಶ್ಲಾಘನೀಯ ಕಾರ್ಯ.  ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಇದೇ ಮಾದರಿಯ ಕಾರ್ಯಗಳು ನೆರವೇರಲಿ ಎಂಬ ಹಾರೈಕೆ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ.