ಸೌಭದೇಶದ ಸಾಲ್ವನೊಂದಿಗಿನ ಕಾಶೀ ಪುತ್ರಿಯ ಪ್ರಣಯ ವೃತ್ತಾಂತ ಕೇಳಿ ಭೀಷ್ಮ ಚಕಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಮಾಯಕಳಂತೆ ಕಂಡ ಅಂಬೆ ನಂತರ ವ್ಯವಹಾರ ಕುಶಲಿಯಂತೆ ಕಂಡುಬಂದಾಗ ಭೀಷ್ಮ ಜಾಗರೂಕನಾಗುತ್ತಾನೆ. “ಜಾರುವ ನೆಲ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಭರವಸೆಯಿಂದ ಕಾಲು ಇಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಕಾಲು ಜಾರುತ್ತದೆ.. ಅದು ಕಾಲಿನ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಅಲ್ಲ ನೆಲದ ದೋಷ” ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವ ಸಹಜ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸರಳವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದು ನಿದರ್ಶನ.
ಕಾಶೀ ಜನಪ ನಂದನೆಯರು ಅದು ಕಾಶೀ ಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಒಂದು ಕಥೆ ಇದೆ ಎಂದರೆ ಭೀಷ್ಮ ಬೆರಗಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸ್ವಯಂವರದ ಮೊದಲ ದಿನ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕಾಣುವುದೇನು? ಪ್ರಣಯ ನಿರ್ಣಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೆಂದರೇನು? ಹೀಗೊಂದು ಪ್ರಕರಣ ಇರಬಹುದೆಂದು ಊಹಿಸಲೂ ಅವನದ್ದಾದ ಸಂಸ್ಕಾರ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಭೀಷ್ಮ ಈಗ ತನ್ನ ದಾರಿಯ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸುತ್ತಾ ಅಂಬೆಯ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವೈಚಾರಿಕ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಚಿಂತಿಸತೊಡಗುತ್ತಾನೆ.
ಕಾಶೀ ರಾಜ ಇಟ್ಟ ಪಣವೇನು. ಗೆದ್ದವರಿಗೆ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಗೆದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಎಂದರೆ ಮೂರು ಜನರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲವೇ? ಉಳಿದಿಬ್ಬರು ಗೆದ್ದವರ ಜತೆ ಹೋಗಲಿ ಆದರೆ ಈ ಪ್ರಕರಣದ ನಂತರ ಅದೂ ಸಾಲ್ವನಿಗೆ ವಚನವಿತ್ತವಳು ವಚನಬದ್ದಳಾಗಬೇಕಾದವಳು ಉಳಿದಿಬ್ಬರ ಜತೆ ಸ್ವಯಂವರ ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಬರುವುದೆಂದರೆ, ಬಂದರೂ ತಂದೆಯೊಡನೆ ತನ್ನ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಮೊದಲಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು... ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.. ತಾನು ಆವಾಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟವ.. ಇಬ್ಬರ ಜತೆ ನಿಂತ ಅಂಬೆಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಸ್ವತಃ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಅಪ್ಪನಿಗೇ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಇದ್ದದ್ದು ತನಗೆ ಹೇಗೆ ಅರಿವಾಗಬೇಕು? ಆದರೂ ಅಂಬೆ ಹೇಳಿಬಿಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು, ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ಕಾರಣ ಸಾಲ್ವನೆದುರು ಸುಳಿಯದ, ತಂದೆಯೆದುರು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ನಾಚಿಕೆ. ಒಂದುವೇಳೆ ಸಾಲ್ವ ಯುದ್ದಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗುವಾಗಲಾದರೂ ಹೇಳಬಹುದಾಗಿತ್ತು ಸಾಲ್ವ ಪೆಟ್ಟುತಿಂದು ಬೀಳುವಾಗಲೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಭೀಷ್ಮ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ "ಏರಿರಿ ಎನ್ನಯ ರಥವನು, ಎನ್ನುವಾಗಲಾದರೂ ಹೇಳಬಾರದಿತ್ತೇ? ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಗುಟ್ಟಿನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡವಳು ಗೆದ್ದವನಿಗೆ ಹಾಕಲು ಹಾರ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಬಹುದೇ? ತಪ್ಪಲ್ಲವೇ? ಸುಮ್ಮನೇ ಆದರೂ ಪ್ರತ್ಯೆಕ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ ತಂದೆಯಾದರೂ ಗುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದನಲ್ಲ. ಬಹಿರಂಗ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಉಮೇದ್ವಾರಿಣಿಯಾಗಿ ನಿಂತವಳನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ನೀನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಸಾಲ್ವನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ... ಗುಟ್ಟು ಮಾಡಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ನಿಂತ..ಅವನು ' ಈಕೆ ನನ್ನವಳು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಹೀಗೆ ಹೀಗೆ ಆಗಿದೆ...ನೀನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕೊಂಡುಹೋಗುವುದು ಸರಿಯೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬಹುಶಃ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇತ್ಯರ್ಥವಾಗುವ ವಿಷಯವನ್ನು ಹಸ್ತಿನಾವತಿಯವರೆಗೆ ತಂದೆಯಲ್ಲ? ಇಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ ಬೇಡದೇ ಇದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬಂದ ನಾಚಿಗೆ ಕಾರಣ. ಸಾಲ್ವ ನೆದುರು ಬಾರದ ನಾಚಿಕೆ ತಂದೆಯೆದುರು ಬಂತು. ಅಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಬಂದ ನಾಚಿಕೆ"
"ಎರಿರಿ ಎನ್ನಯ ರಥವನು" ಎನ್ನುವಾಗ ನಾನು ಯಾವುದನ್ನೂ ಹೇಳದೆ ರಥವನ್ನು ಏರಿದ್ದಕ್ಕೆ ಎರಡು ಕಾರಣ. ಒಂದು ತಂದೆಯೆದುರು ನಿಜ ಹೇಳಲು ಭಯ ಮತ್ತೊಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ ಎಂಬ ನಾಚಿಕೆ."
ಹೌದಲ್ಲ, ಬೇಕಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇಡದೇ ಇದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಇರುತ್ತದೆ.
ಹಾಗಾದರೆ ಮುಂದೇನು? ಆಗ ಅಂಬೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ತನ್ನನ್ನು ಸಾಲ್ವನಲ್ಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಕೊಡು. ತಂದೆಯನ್ನು ಸತ್ಯವತಿಯರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದ ಹಾಗೆ ನನ್ನನ್ನೂ ಸಾಲ್ವನನ್ನು ಒಟ್ಟು ಗೂಡಿಸು ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.
ಭೀಷ್ಮ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ದಾರಿಯನ್ನು ಆಕೆಯೇ ಸೂಚಿಸಿದಳಲ್ಲ. " ಕಾಯೇನ ವಾಚಾ ನೀನು ಸಾಲ್ವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದಿ. ಆ ನಿನ್ಹ ಪ್ರೀತಿ ಆ ನಿಲುಮೆ ಭದ್ರವಾಗಿದೆಯಲ್ಲ. ಸಾಲ್ವನನ್ನಲ್ಲದೇ ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಇಲ್ಲ" ಭೀಷ್ಮ ಆಕೆಯ ಮನದೊಳಗಿನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಖಾತರಿ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ಈ ಅಂಬೆ ತನಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಬಾರದು. ತನ್ನ ಹಾದಿಯನ್ನೂ ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನೂ ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ ಭೀಷ್ಮ...ಇದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಪಾತ್ರದ ಸ್ಥಿರತೆ ಎಂತಹುದು ಮತ್ತು ಅದರ ಮನೋಭಾವ ಏನು ಎಂದು ಮೊದಲೇ ತಿಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಆಕೆಯ ಅಚಲ ನಿರ್ಧಾರ ಎಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾದದ್ದು ಎಂದು ತೋರಿಸುವ ಯತ್ನ.
"ಅಂಬೇ ನಿನ್ನ ಸಾಲ್ವನ ಪ್ರೀತಿ ಭದ್ರವಾದದ್ದು, ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾನು ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರ ಬದಲಿಸಿ ಅಂಬೆ ನನ್ನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗು ಎಂದರೂ ನೀನು ನಿನ್ನ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಕದಲದೆ ಸಾಲ್ವನನ್ನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ವರಿಸುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ?" ಬಹಳ ಜಾಣತನದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಪುರಾಣದ ಭೀಷ್ಮ ಹಾಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅದು ಅಪ್ರಸ್ತುತ. ಆದರೆ ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾತ್ರದ ಬಹುಕೋನಗಳು ಆಯಾಮಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಅದು ಸಂದರ್ಭೋಚಿತವಾಗಿ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಆಂಬೆ ಏನೆಂದಾಳು? ಅಂಬೆಯ ಪಾತ್ರಧಾರಿಕೂಡ ಒಂದು ಬದ್ಧತೆಗೆ ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಣ ಹೇಗೋ.. ಅಂಬೆಯ ನಿರ್ಥಾರ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೂ ಈಗ ಅದನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಸುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಇದೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಕಲ್ಪನೆ. ಯಕ್ಷಗಾನದ ಪಾತ್ರಗಳು ಕೇವಲ ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ತಮ್ಮನ್ನು ತೋರಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗೆ ಇದು.
ಶೇಣಿಯವರು ಪಾತ್ರದ ವಶವಾಗುವ ರೀತಿಯೇ ಹಾಗೆ. ಭೀಷ್ಮನದ್ದಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿ ಅಂಬೆಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಈಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಅದ್ಭುತ ಕಲ್ಪನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಭೀಷ್ಮನ ಪಾತ್ರ ಭದ್ರವಾದಷ್ಟೇ ಅಂಬೆಯ ಪಾತ್ರವೂ ಮನ ಮುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಯಕ್ಷಗಾನ ತಾಳ ಮದ್ದಲೆಯ ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವೈಚಾರಿಕತೆ ಬಿಂಬಿಸುವ ಬಗೆ ಇದು. ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಅಂಬೆಯ ಪಾತ್ರ ಸಾಗುವ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಮೊದಲೇ ತೋರಿಕೊಡುವುದು.
ಸ್ವಗತದಲ್ಲಿ ಭೀಷ್ಮ ವಿಲಪಿಸುತ್ತಾನೆ ಸಾಲ್ವನನ್ನು ಪ್ರೇಮಿಸಿದವಳನ್ನು ಹಸ್ತಿನಾವತಿಯ ಹಿರಿಯರಾಣಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮರಿಸಾಲ್ವನ ಜನನವಾಗುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ? . ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಂಸ್ಕಾರ ಹೇಗೆ ಪತನ ಹೊಂದುತ್ತದೆ. ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗಳು ಅದು ಕಾಶೀರಾಜನ ಮಗಳು ಹೀಗೆ ಸ್ವಯಂವರದ ಮೊದಲು ನಾಚಿಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಪ್ರೇಮಿಸಿದ್ದು ಕಾಶಿಯಿಂದಲೇ ಇದು ಆರಂಭವಾಯಿತಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಅವಳಿಂದಲೇ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಭೀಷ್ಮ ಮುಕ್ತನಾದಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಅಂಬೆಯನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಜತೆಯಾಗಿಸಿ ಸಾಲ್ವನಲ್ಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ.
ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದ ಹಾವಿನಂತೇ ಸಾಲ್ವ. ಇದು ಅಂಬೆಗೆ ಅರಿಯದೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಸೌಭ ದೇಶದ ಆಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಅಂಬೆಗೆ ಇದೇ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಲ್ವನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಭೀಷ್ಟವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಮನವನ್ನು ಮೊದಲೇ ಒಪ್ಪಿಸಿದೆ. ಈಗ ಸತಿಯಾಗಿ ಸರ್ವವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಸಾಲ್ವನಿಗಾಗಿ ಭೀಷ್ಮನಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನವಿಸಿ ಬಂದಿರುವುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಮೊದಲು ಪ್ರೇಮಾಂಕುರವಾದಾಗ ಕಂಡ ಭಾವವನ್ನು ಈಗಲೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಆದರೆ ಸಾಲ್ವ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿರಕ್ತ ಭಾವವನ್ನು ತೋರಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಅಂಬೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ ಕೇವಲ ಕಾಶೀ ರಾಜಕುಮಾರಿಯಾಗಿ ಉಳಿದವಳು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಈಗ ಭೀಷ್ಮನ ವಶವರ್ತಿ. ಅವನ ಆಣತಿಯಂತೆ ಬಂದವಳು. ಆಕೆಯ ತಂದೆ ಸಹೋದರಿಯರನ್ನು ಯಾರಿಗಿತ್ತರೂ ಈಯಲಿ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ವರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದವಳು ಸ್ವಯಂವರ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಮಾತಾಡದೆ ಶೌರ್ಯವಂತ ಭೀಷ್ಮನನ್ನು ಕಂಡು ಅವನ ರಥವೇರಿ ಹೊರಟವಳು. ಯಾವಾಗ ಭೀಷ್ಮನ ಜತೆಗೆ ಹೋದವಳೋ ಅಂದೇ ಅಂಬೆಯ ವಿಷಯ ಸಾಲ್ವನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿದು ಹೋದ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು.
ಕಾಶೀರಾಜನ ಸ್ವಯಂವರ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಭೀಷ್ಮನ ಪ್ರವೇಶವದೊಡನೇ ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಂತಹ ಎಲ್ಲ ಮಾಂಡಲೀಕರೂ ಅರಸುಕುಮಾರರು ಭೀಷ್ಮನ ಕಾಲು ಹಿಡಿದು ಶರಣಾದರೂ..ತಾನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದವನು. ಕಾರಣ ಒಂದೇ ಅಂಬೆಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರೀತಿ. ಭೀಷ್ಮನೊಡನೆ ಹೋರಾಡಿ ಸೋತು ಬಸವವಳಿದು ಹಣ್ಣಾಗಿ ಹೋಗಿ ಈಗ ಭೀಷ್ಮನ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದೊಡನೆ ನಡುಕ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಸೋತು ಹಣ್ಣಾದ ಸಾಲ್ವ.. ಈಗ ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮತ್ತೊಂಡು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಗಂಗಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ಗಾಢಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹೊಂದಿ ಅಂಬೆಗೆ ವಚನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಆ ವಚನಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ದುಡಿದರೂ.. ಅದೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಅಂಬೆಯಿಂದ ದಕ್ಕದೇ ಹೋಯಿತು. ಆಕೆ ಭೀಷ್ಮನ ರಥವೇರಿದಳು..ಸಾಲ್ವ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅಂಬೆ ಹತಾಶಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ವೃದ್ಧ ವಿಪ್ರನ ತೇಪೆ ಕೆಲಸ ಕೂಡ ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಸಾಲ್ವನಾಗಿ ಪ್ರಭಾಕರ ಜೋಷಿಯವರದ್ದು ಮಿಂಚಿನ ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆ. ತಂದೆಯೊಡನೆ ತಮ್ಮ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದವಳು ಭೀಷ್ಮನ ರಥವೇರಿ ಆತನ ಜತೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಇವಳ ಬೇಡಿಕೆಯಂತೆ ಭೀಷ್ಮ ಸಮ್ಮತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆಕೆ ಭೀಷ್ಮನನ್ನು ವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳಲ್ಲವೇ? ಹಾಗಾದಲ್ಲಿ ಭೀಷ್ಮನಲ್ಲಿ ಅನುರಾಗ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಗೆ ನಂಬಲಿ? ಭೀಷ್ಮನಂತವನಿಗೆ ನೀತಿಯನ್ನು ಅರುಹಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದವಳು ಇವಳು, ಶಂತನು ಪುತ್ರಗೆ ನೀತಿಯನ್ನು ಅರುವಂತವಳೇ ? ಈಕೆ ವಿಚಲಿತ ಮನಸ್ಸಿನವಳು. ಭೀಷ್ಮ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಾಲ್ವ ...ಸಾಲ್ವ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು, "ಎಷ್ಟು ಪೇಳಿದರೀಕೆಯನು.... ....ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವನಲ್ಲ " ಎಂದು ಈಕೆ ವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿ ಎಂದು ತಳ್ಳಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಹತಾಶಳಾದ ಅಂಬೆ ಕ್ರುದ್ದಳಾಗುತ್ತಾಳೆ, ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಸಾಲ್ವನನ್ನೇ ಜರೆಯುತ್ತಾಳೆ. `ಗಂಗಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಕಂಡವನು ಅವನು, ಬಳಿ ಬಂದು ಮಾತಾಡಿಸಿದವನು ಅವನು, ವಿವಾಹದ ಬೇಡಿಕೆಯ ಮನದಾಶೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದವನು ಅವನು. ತನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಕಾಮವನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿದವನು ಅವನು ...ಇವನೇ ಜಾರನು` ಪ್ರೇಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರಸದತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡುವಾಗ ಅಂಬೆ ದುರಂತ ನಾಯಕಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ.
ಮೊದಲೇ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮನಸ್ಸು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದಲೇ? ಅಲ್ಲ ಸಾಲ್ವನ ಬಗ್ಗೆ ಭರವಸೆ ಸಾಲದಾಯಿತೆ?ಆಕೆಯ ಅತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವತಃ ಆಕೆಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಂಬೆ ಹಸ್ತಿನಾವತಿಯಿಂದ ಜತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ವೃದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಮಧ್ಯವರ್ತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದಳೇ? ಸಾಲ್ವನನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ತಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಫಲಳಾದಾಗ ವೃದ್ದ ವಿಪ್ರರ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ವೃದ್ದ ವಿಪ್ರನ ಮಾತಿಗೂ ಸಾಲ್ವ ಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ಆಗ ವಿಪ್ರನೊಂದಿಗಿನ ಒಪ್ಪಂದ ತಿಳಿದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅಂಬೆಯ ಜೀವನ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹೊರಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.. ಈಗ ಅಂಬೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮತಿಹೀನಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.
ಅಂಬೆ ವಿಲಪಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಭ್ರಾಂತಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತಳೆ. "ಮರುಳೆ ನಾನಾಗೀರ್ಪೆ......" ಜನ್ಮ ಕೊಟ್ಟ ಕಾಶೀರಾಜ. .ಮೂರ್ಖನೇ? ಮಕ್ಕಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಕೊಡದೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಕೆಟ್ಟ ಪಣವನ್ನಿಟ್ಟು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ಬಲಿಕೊಟ್ಟನೇ? ವಿಧಿ ಬರಹವನ್ನು ಬರೆದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಬ್ರಹ್ಮ ದುಷ್ಟನೇ? ಯೌವನವತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಮರುಳಾಗಿ ಆಶೆಯನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿದ ಸಾಲ್ವ ಮೂರ್ಖನೆ? ಹೀಗೆ ಯೋಚನೆಯ ಸುಳಿ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ಕೊನೆಗೆ ಭೀಷ್ಮನತ್ತವೇ ಸುಳಿಯುತ್ತದೆ. ಸ್ವಯಂವರವೆಂದು ತಿಳಿದೂ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ಶಪಥ ಮಾಡಿದ ಭೀಷ್ಮ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ. ಬಲವಂತವಾಗಿ ರಥ ಹತ್ತಿಸಿದ. ಹೀಗೆ ಕೋಳ್ಯೂರರು ಬಹಳ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ಭಾವಾವೇಶಗೊಂಡು ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ!
ಒದ್ದ ಚೆಂಡು ಮರಳಿ ಬರುವಂತೆ ಅಂಬೆ ಪುನಃ ಹಸ್ತಿನೆಯ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಭೀಷ್ಮನ ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದ ಅಂಬೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಸಾಲ್ವ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದನೆಂಬ ವಿಚಾರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಈಗ ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಭೀಷ್ಮ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ ಬಹಳ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
"ಸಾಲ್ವ ಹೇಳಿದುದೇನು? ಭೀಷ್ಮನ ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದುದರಿಂದ ನೀನು ತ್ಯಾಜ್ಯಳು ಹಾಗಾದರೆ ಸಾಲ್ವನ ನಿಲುಮೆ ಏನು? ಭೀಷ್ಮನ ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದುರಿಂದ... ಇಲ್ಲಿ ಸಾಲ್ವನ ನಿಲುಮೆಯನ್ನು ನೀನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಹಾಗಲ್ಲವೇ? ಸಾಲ್ವನ ನಿಲುಮೆ ಅಕ್ರಮದ್ದು ಅನ್ಯಾಯದ್ದು ಎಂದಾದರೆ ಅದನ್ನು ಅವನಲ್ಲೇ ಇತ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ನೀನೆ ವರಿಸು..ಹಾಗಾದರೆ ಭೀಷ್ಮನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಆ ತಪ್ಪು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟವನು ಸಾಲ್ವ ಈಗ ಭೀಷ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಜಾಗ್ರತನಾಗಿ ಆ ತಪ್ಪಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಅಂದರೆ ಅಂಬೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ..ಭೀಷ್ಮ ನು ತಪ್ಪಿದ ಎಂದುಕೊಂಡು ಅಂಬೆಯ ಮೂಲಕ ಸಾಲ್ವನ ಮೂಲಕ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಎಂಬ ದುರ್ವಿಧಿ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿದರೆ ಅದು ಮೂರ್ಖತನವಾದೀತು. ಅಂಬೇ ನೀನು ಅವನನ್ನು ಪ್ರೇಮಿಸಿದೆ ... ಅವನು ನಿನಗೆ ಹೃದಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟ. ಈಗ ಹೇಳ್ತಾನೆ.. ಭೀಷ್ಮನ ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದುದರಿಂದ ಆಗದು...ಇಲ್ಲಿ ಆಕ್ಷೇಪ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ. ನೀನೆ ಅಪರಾಧಿ. ಭೀಷ್ಮನ ಮೇಲೆ ಆರೋಪವಿಲ್ಲ. ಈ ಪ್ರಣಯದ ಗುಟ್ಟು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನು ತರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ವ್ಯವಹಾರದ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ನೀನೇ ಸುಮ್ಮನುಳಿದೆ...ನಿನ್ನ ಮೂರ್ಖತನಕ್ಕೆ ನೀನೆ ಅನುಭವಿಸಬೇಕೆ ಹೊರತು ನಿನ್ನಂತಹ ಹೆಣ್ಣಿನ ಅಗ್ಗದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ನನ್ನದ್ದಾದ ಬ್ರಹ್ಮ ಚರ್ಯ ವೃತ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆ? ಸಾಲ್ವನನ್ನೇ ಮನಸಾ ವರಿಸಿದ್ದೇನೆ... ಎಂದು ಹೇಳಿದ ನೀನು ಸಾಲ್ವನನ್ನೆ ನಂಬಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೋದ ನೀನು ಈಗ ಸಾಲ್ವ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಎಂದು ಬಂದರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕೆ? ಸಾಲ್ವ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಹಸ್ತಿನಾವತಿಯ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಎಂದದಾರೆ ಹಸ್ತಿನಾವತಿಯ ಘನತೆ ಏನು? ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ದ ತಪ್ಪು.. ನನ್ನ ತಮ್ಮನನ್ನು ನೀನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದೆ..ನೀನೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನನ್ನು ವರಿಸು ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಸರಿಯೇ?"
ನೇರವಾದ ಮಾತುಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗೆ ಮೊದಲೇ ಮಾತಿಲ್ಲದ ನಿರುತ್ತರಳಾಗಿದ್ದ ಅಂಬೆ ಪುನಃ ಹೇಗೆ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡಾಳು. ಆದರೂ ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಕರಗೋದಿಲ್ಲವೇ? ಆಗ ಭೀಷ್ಮನ ಮಾತು ಬಹಳ ಅರ್ಥ ಗರ್ಭಿತ.. ಶೂರ್ಪನಖ ಕೊನೇಗೆ ರಾಮನೆದುರು ಬಂದು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡರೂ ರಾಮ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ ಯಾಕೆ? ಅದು ಅವಳಾಗಿಯೇ ತಂದುಕೊಂಡ ವಿಧಿ. ಅದನ್ನು ಅವಳೇ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು.
ಭೀಷ್ಮ ತನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಅಂಬೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಶಪಥ ಮಾಡುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅವನಿಂದ ಪರಾಕ್ರಮಿಯನ್ನು ವೀರನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ ಅವನಿಂದ ಭೀಷ್ಮನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಇದ್ದರೆ ಸರ್ವಸಂಗ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಪಸ್ಸನ್ನಾಚರಿಸಿ ಆಮೂಲಕ ಸಿದ್ದಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತೇನೆ..ಭೀಷ್ಮನನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಬೂದಿ ಮಾಡಿ ಅದರಿಂದ ತಿಲಕ ವಿಡದೇ ಹೋದರೆ ನಾನು ಕಾಶಿರಾಜ ಪ್ರತಾಪಸೇನನ ಮಗಳೇ ಅಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಬಾಲಿಷವಾದ ಮಾತು ಇದು. ಅದಕ್ಕೆ ಭೀಷ್ಮ ಕೊಡುವ ವಿವರಣೆ ಎಷ್ಟು ಅರ್ಥ ಪೂರ್ಣ. ಈ ಪ್ರಸಂಗದ ಅಂತರಂಗದ ಒಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಶೇಣಿಯವರು ಭೀಷ್ಮನ ಮೂಲಕ ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ.
ತನ್ನಿಂದ ವೀರನನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಆ ಗಂಡಿನಿಂದ ಕೊಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹಾಗೆ ಗಂಡನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ಆಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಭಂಡವಾಳವಾದರೂ ಏನು? ಅಂತಹ ವೀರ ಅವಳ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ, ಆಕೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬರಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಅಂಬೆಯ ಹಿಂದೆ ಬರುವ ಗಂಡುಸು...., ಒಂದು ವೇಳೆ ತಪಸ್ಸನ್ನಾಚರಿಸಿ ಆಕೆ ಯೋಗಿನಿಯಾಗಿ ಬಂದಲ್ಲಿ..., ಅಂತಹ ಪೂಜ್ಯ ಸ್ಥಾನ ಅವಳು ಗಳಿಸುತ್ತಾಳೆ ಎಂದಾದರೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ದೇಶದ ಸಂಸ್ಕಾರದ ಪ್ರಕಾರ ನನ್ನಿಂದಲೂ ಯೋಗ್ಯತಾವಂತಳು ಪೂಜ್ಯಳು ಎಂದು ಪೂಜಿಸಿಯೇನು. ಕಾಲು ಹಿಡಿದೇನು. ಯಾಕೆ? ` ಯತ್ರ ನಾರ್ಯಸ್ತು ಪೂಜ್ಯಂತೇ ರಮಂತೇ ತತ್ರ ದೇವತಾಃ.` ಎಂದು ಮಂತ್ರ. ಗಂಗೆ ಪವಿತ್ರವಾದುದರಿಂದ ಹರನ ಶಿರವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಸರಸ್ವತಿ ತನ್ನ ವಿದ್ವತ್ ನಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮುಖವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಸಿರಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ದೇವಿ ತನ್ನ ಯೋಗ್ಯತೆಯಿಂದ ಹರಿಯ ವೃಕ್ಷಸ್ಥಲವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಗಂಗೆಯನ್ನು ಹರನ ಶಿರದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಅರಾಧಿಸುತ್ತೇವೆ ಆಕೆ ಹರನಿಂದ ದೊಡ್ಡವಳೆಂದು ಅಲ್ಲ, ಹಾಗೇ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಮುಖವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ. ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಹರಿಯ ಹೃದಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಹೆಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ತಾಯ್ತನವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಗೌರವಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಮ್ಮದು. ಅಂತಹ ಯೋಗ್ಯತೆ ಪವಿತ್ರಾತ್ಮ ಅಂಬೆಯಾದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಕಾಲು ಹಿಡಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನು? ಪುರುಷನ ಮುಖವಾಗಿ ಶಿರವಾಗಿ ಹೃದಯವಾಗಿ ಬರಬೇಕಾದ ಸ್ತ್ರೀ ತಾಟಕಿಯಾಗಿಯೋ ಶೂರ್ಪನಖಿಯಾಗಿಯೋ ಬಂದಲ್ಲಿ ಅಕೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡು ಭಾವಗಳೂ ಸ್ತ್ರೀಯ ಮೂಲಕ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಉತ್ತರದ ಸೀತೆ..ದಕ್ಷಿಣದ ಶೂರ್ಪನಖಿ.. ಉತ್ತರದಿಂದ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕಿರುವ ಸೇತುವಿನ ಎರಡು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳಿವು. ಈ ಎರಡು ಪಾತ್ರಗಳೇ ರಾಮ ರಾವಣರ ಕಾಳಗಕ್ಕೆ ಮೂಲಕಾರಣ. ಸ್ತ್ರೀ ಮೂಲದಿಂದಲೇ ರಾವಣನ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಭವ್ಯವೂ ದಿವ್ಯವೂ ಆದ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಬಲ್ಲ ನಾವು... ಹೆಣ್ಣು ಸ್ತ್ರೀತ್ವದಿಂದ ಇರಬೇಕು. ಹಾಗಾಗಿ ಕೇವಲ ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ಅಂಬೆ ಶಪಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ಆಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಬರುವ ಗಂಡಸೂ ಇಲ್ಲ. ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಆಕೆಯ ಸ್ತ್ರೀತ್ವ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡಬೇಕು. ಆಕೆಯ ಸ್ತ್ರೀತ್ವ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆಕೆಯ ಶಾಪವೋ ವರವೋ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಭೀಷ್ಮನ ಪಾತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮುಂದೆ ಯಾವ ರೀತಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣೀಸುವ ಮಾತುಗಳು. ಈ ಮಾತುಗಳು ಕೇವಲ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಮೂಲಾಕ್ಷರವಾಗಿ ಬಳಸಲ್ಪಡಬೇಕಾದ ಪದಗಳು. ಇಡೀ ಭೀಷ್ಮನ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಬೆ ಎಂಬುದು ವಿಲಕ್ಷಣ ಪಾತ್ರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
