ವಾಮನ ಚರಿತ್ರೆಯ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮರು !

ತನ್ನದು ಎಂದು ಏನಿದೆಯೋ ಅದೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನದೇ, ಎರಡು ಪದಗಳಿಂದ ವಾಮನ ಭೂಮಿ ಆಕಾಶವನ್ನು ಅಳೆದಾಗ ಇನ್ನೋಂದು ಪದ ಎಲ್ಲಿ ಬಲಿಯಲಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ತನ್ನದು ಎಂದು ಲೌಕಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವುದು ಇದೊಂದೇ ಎಂದು ತನ್ನ ಶಿರವನ್ನು ತೋರಿಸಿಬಿಡುವ ವೈರೋಚನಿಯ ಬಲಿದಾನದ ಕಥೆ ತಿಳಿಯದವರಾರು ಇರಲಾರರು. ಪುರಾಣದ ಈ ಕಥೆ ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಈ ವಾಮನ ಚರಿತ್ರೆ ಪ್ರಸಂಗ ಪಾರಮಾರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಭಗವಂತನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸರಳವಾದ ಪ್ರಸಂಗವಿದು. ಇದರಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಬಯಲಾಟ ರಂಜನೆಯಾಗಲಿ ದೃಶ್ಯವೈಭವಾಗಲಿ ಕಾಣುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರ ಅಂತರಂಗಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುವ ಹೃದ್ಯ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಹೆಣೆದಾಗ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ದೃಶ್ಯವೈಭವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತದೆ. ತಾಳ ಮದ್ದಲೆಯೇ ಹಾಗೆ. ಅದು ಕಾಣುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕೇಳುವುದು ಮಾತ್ರ. ಊರ ದೇವಸ್ಥಾನ ಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತಾಳಮದ್ದೆಲೆಯಾದರೆ ಮನೆಯ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆ ಯಕ್ಷಗಾನ ತಾಳ ಮದ್ದಲೆಯ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಲ್ಪನೆಯ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಹೆಣೆಯಬಹುದು. ಪರಿಶುದ್ದವಾದ ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ದೃಶ್ಯಗಳು ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿದ್ದು ತಾಳ ಮದ್ದಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದಿನ್ನೂ ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿ ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಿಮ್ಮೇಳದ ಪದಕ್ಕೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿಗೊಂಡು ಬಲಿಪಾತ್ರ ಯಾಗ ಶಾಲೆಯನ್ನು ವಾಚಿಕತ್ವದಿಂದಲೇ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ.

ಪೌರಾಣಿಕದಲ್ಲಿನ ಮೂರು ಪಾತ್ರಗಳು ಹಿರಣ್ಯ ಕಶಿಪು, ಪ್ರಹ್ಲಾದ ಮತ್ತು ವೈರೋಚನಿ. ಈ ಮೂರು ಪಾತ್ರಗಳು ತಮ್ಮದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಸೇರುವ ವಿಭಿನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಪಾತ್ರಗಳು. ಅವುಗಳು ಕ್ರಮಿಸುವ ದಾರಿಗಳು ಬೇರೆ ಗಮ್ಯ ಮಾತ್ರ ಒಂದೇ. ಕ್ಷೀರ ಸಾಗರ ಶಯನ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಕಥೆಗಳು ವಿಭಿನ್ನ. ವೈರಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾ, ವಿರೋಧ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಹಿರಣ್ಯ ಕಶಿಪು ನರಸಿಂಹನ ದ್ವಾರ ಭಗವಂತನಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಅವನ ಮಗ ಪ್ರಹ್ಲಾದ ಹರಿಯೊಬ್ಬನೇ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಕ್ತಿ ಭಾವದಿಂದ ತನ್ನ ಗುರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರೆ ಇವರಿಬ್ಬರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನಡೆದ ದಾರಿ ತೀರ ವಿರೋಧವಾದರೂ ಒಂದು ಅಸುರೀ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸಿದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪರಮ ವೈಷ್ಣವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದೆರಡನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲಿ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡ ವೈರೋಚನಿಯ ಮೋಕ್ಷ ಮಾತ್ರ ಬಹಳ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಅಸುರನಾಗಿ ಮೂರು ಲೋಕವನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ಇಂದ್ರಪದಕ್ಕಾಗಿ ಶತಮನ್ಯುವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಈತ ಪರಮ ಧಾರ್ಮಿಕ. ಹಾಗಾಗಿ ಇವನ ನಿಗ್ರಹ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ವೈರೋಚನಿ ಅರ್ಥಾತ್ ಬಲಿಯ ಮೋಕ್ಷದ ವಿಭಿನ್ನ ಕಥಾನಕವೇ ಈ ವೈರೋಚನಿಯ ವೃತ್ತಾಂತವೇ ವಾಮನ ಚರಿತ್ರೆ.

ಭಾಗವತ ಶಿವಶಂಕರರ ಶ್ರುತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ದೇರಾಜೆ ಸುಧನ್ವನ ಕಶ್ಯಪ ಪಾತ್ರ ಕಥಾರಂಭವನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಒಲಿದ ಮಹಾ ವಿಷ್ಣು ಅದಾಗಾಲೇ ಉಪೇಂದ್ರಾನಾಗಿ ವಾಮನ ರೂಪಿನಿಂದ ಅವತರಿಸಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. . ವಾಮನನಾಗಿ ವಿದ್ವಾನ್ ಉಮಾಕಾಂತ್ ಭಟ್ ಆಸೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆರಂಭಿಕ ಸನ್ನಿವೇಶ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಅನಾವರಣ ಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ

ಕಶ್ಯಪ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಅದಿತಿ ದೇವಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಉಪೇಂದ್ರನಾಮಕ .. ಅಂದರೆ ಉಪ - ಇಂದ್ರನಾಗಿ ಅವತರಿಸುವ ಮಹಾ ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಬಲಿಮೋಕ್ಷ ಪ್ರಸಂಗ ಆರಂಭಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇಂದ್ರ ಪದದ ಕೊನೆಯ ಚರಣವೆಂಬಂತೆ ನೂರನೇ ಯಾಗಕ್ಕೆ ವೈರೋಚನಿ ದೀಕ್ಷಾಬದ್ದನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ವೈರೋಚನಿಯಾಗಿ ಜೋಶಿಯವರು ಪಾತ್ರದ ಅಸ್ತಿವಾರವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ.

ವೈರೋಚನಿಯ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾ ಇಂದ್ರ ಪದವಿಗಾಗಿ ನೂರನೇ ಯಾಗ, ಆದರೂ ಒಂದು ಸಂದೇಹ ಇಂದ್ರ ಪದವಿಯೇ ಕೊನೆಯ ಗುರಿಯೇ? ಅದರ ನಂತರ ಏನು? ತನ್ನ ಹಿರಿಯರಾದ ಹಿರಣ್ಯ ಕಶಿಪು ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷ ಹರಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಬಗೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಕೊನೆ ಎಲ್ಲಿ ಎಂದು ಕಂಡು ಕೊಂಡ ಬಗೆ, ಅಜ್ಜ ಪ್ರಹ್ಲಾದರಾಯರು ತನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಬಗೆ, ಹೀಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ಅಯಾಮಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ತನ್ನ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಬಗೆಯನ್ನು ವೈರೋಚನಿಯಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ವೈರೋಚನಿ ಎಂದರೆ ಲೋಕದೊಡನೆ ರುಚಿ ಇಲ್ಲದವನು. ಜೋಶಿಯವರು ಇಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರ ನಡೆಯುವ ಹಾದಿಯನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾ ಆ ಹಾದಿಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ತಾಳ ಮದ್ದಲೆಯ ಪಾತ್ರಗಳು ಕೇವಲ ವಾಚಕತ್ವದಿಂದಲೇ ಕೂಡಿರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ಒಳ ತುಡಿತಗಳು ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಕಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಅರಿವಿರಬೇಕು ಅರ್ಥಧಾರಿಯ ಹೊಲಬನ್ನು ಆ ಸೂಕ್ಷವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತ ಹಿಂಬಾಲಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರ ಸಾಗುವ ಹೊಲಬನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಕೊಂಡರೆ ತಾಳ ಮದ್ದಲೆಯ ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆಯ ಅಸ್ವಾದನೆ ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ತನ್ಮಯತೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ದೇವತೆಗಳ ಮೇಲಿನ ವಿರೋಧದ ಜತೆಗೆ ಇಂದ್ರತ್ವದ ಮೋಹ. ಹಿರಿಯರಾದ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷಾದಿಗಳು ವಿರೋಧದಿಂದಲೇ ಸಾಗಿದರೆ, ಪ್ರಹ್ಲಾದರಾಯನ ಸಾಮ ಮಾರ್ಗ ಹೀಗೆ ವೈರೋಚನಿಯ ದಾರಿಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳ ದರ್ಶನ ಜೋಶಿಯವರ ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂದ್ರ ಪದವಿಯ ನಂತರ ಏನು  ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದಂತೇ, ಇನ್ನೇನು ಯಾಗದ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿ,   ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಇಂದ್ರ ಪದದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಕ್ಕೆ ಅಸುರ ಸಮೂಹವೇ ಕಾತರದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ. ಆಗ ಜೋಶಿಯವರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕಮಂಡಲು ಧಾರಿ ಛತ್ರಪಾಣಿ ವಾಮನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಯಾಗಶಾಲೆಯ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಬಲಿ ಭಾವುಕನಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ನೂರನೇ ಯಾಗದ ಸಿದ್ಧಿ ಏನು? ಯಾಕಾಗಿ ನೂರನೇ ಯಾಗ? ಯಾಗದ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿ ಆಗದೇ ಇದ್ದರೂ ಮಾಡುವ ಯಜ್ಞ ಪೂರ್ಣವಾದ ಅನುಭವ ಯಾಕೆ ಈ ಸಂತೃಪ್ತಿ? ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆಯ ಎಸಳು ತೆರೆದುಕೊಂಡ ರೀತಿ,  ಯಜ್ಞದ ಪ್ರತಿರೂಪ ಯಜ್ಞನಾರಾಯಣ,  ಅವನ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಸೂರ್ಯನಾರಾಯಣ,  ನಡೆಯುವ ಯಜ್ಞ ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು,  ಗುರಿತಲುಪಿತು,  ಎಂದು ತೊರಲು ಬಂದರೆ? ಉದಯಿಸಿಕೊಂಡ ಸೂರ್ಯ ಅದು ಹೊರಗೆ ಅಂದರೆ ಬಾಹ್ಯಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿಯೋ ಇಲ್ಲ ತನ್ನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲೋ? ಸೂರ್ಯನ ಉದಯ ಒಳಗೋ? ಅಲ್ಲ,  ಹೊರಗೋ? ಎಂತಹ ಕಲ್ಪನೆ? ಬಲಿ ಸಾಗುವ ಮಾರ್ಗದ ಸೂಚನೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಕರ್ಮ ಮಾಡಲೂ ಜ್ಞಾನ ಬೇಕು. ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕರ್ಮ ಸಾಗಿ ಅದು ಪರ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿ ಉದಯವಾಗುವುದೇ ಮತ್ತೊಂದು ಜ್ಞಾನ. ಇಲ್ಲಿ ಆದ ಭಗವಂತನ ಅವತಾರವೇ ಜ್ಜಾನರೂಪಿಯೇ? ಸುಂದರವಾದ ಕಾವ್ಯಾರ್ಥ. ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿದ ಕೋಟಿ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಕಂಡು ಬಲಿ ಅಚ್ಚರಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಜ್ಞಾನದ ಉದಯವಾದದ್ದು ಒಳಗೂ ಅಲ್ಲ ಹೊರಗೂ ಅಲ್ಲ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ . ವಾಮನನ್ನು ಕಂಡು ಬಲಿ ಭಾವುಕನಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಜ್ಞಾನ ಸಿದ್ದಿಯಾದಂತೆ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ಮಯನಾಗಿರುವಾಗ ಬಂದ ವಾಮನ ಮುಂದಿನ ಸಂಕೇತವನ್ನು ರವಾನಿಸುವ ಬಗೆಯೇ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶೇಷ. ಬಲಿಯ ಉಪಚಾರವನ್ನೇ ಹೊಗಳುತ್ತಾ ಉಮಾಕಾಂತರ ವಾಮನ ಕೇಳುವ ಮಾತು " ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಈ ಪಾದ ಒಳಗಿಡಲೇ?" ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಸಂಕೇತದ ರವಾನೆಯಿದು. ಒಳಗೆ ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲಿ? ಮುಂದಿನ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಪಾದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಬಲಿಯ ಇಂದ್ರತ್ವದ ಆಚೆಗಿನದ್ದು ಎನು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ತಾಳ ಮದ್ದಲೆ ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆಯ ಸೊಗಸು ಅಡಗಿರುವುದೇ ಇಂತಹ ಸೂಚ್ಯತೆಗಳಿಂದ. ಇಂತಹ ಸೂಕ್ಷಗಳು ಕಲಾವಿದನಿಂದ ಕಲಾವಿದನಿಗೆ ವೆತ್ಯಸ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಮನೋಭಾವಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ಅರಿವಿದ್ದರೆ ತಾಳ ಮದ್ದಲೆಯ ಉತ್ಕೃಷ್ಟತೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿಯಾಗಲಿ ಚಿತ್ರಕಥೆಯಾಗಲಿ ಇಲ್ಲದೆ ರಂಗದ ಮೇಲೆ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ತಾಳ ಮದ್ದಲೆಯ ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದರೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಗಿ ಇದನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು. ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಇದು ಸಾಂದರ್ಭಿಕವಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ನೆನಪಿನ ಸಂಪುಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಇದರ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಯಾವುದೇ ಜ್ಞಾನ ಪೀಠ ಮನ್ನಣೆಯ ಕಾವ್ಯಕ್ಕಿಂತ ತಾಳ ಮದ್ದಲೆಯ ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆಯ ತೂಕ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಂತ ಆಗ ಅನ್ನಿಸುವುದು.

ಜೋಶಿಯವರು, ಇಲ್ಲಿ ಹೊರಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶಬ್ದಕ್ಕೂ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೂ ತನ್ನದೇ ದೃಷ್ಟಿಕೊನದಿಂದ ಅರ್ಥ ಅನ್ವರ್ಥಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಾಮಗರ ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆಯ ಹೊಲಬು ಕಂಡಂತೆ ಭಾಸವಾದರೂ ಅವರ ಸ್ವಂತಿಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯೇ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ಹಂತದಲ್ಲೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ವಿಡಂಬನೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗೆ ಕಚಗುಳಿಯಿಟ್ಟಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.

ವಾಮನಾವತಾರಿಯ ಮಾತುಗಳು ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಲ್ಪನೆಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಬಲಿಯ ಹಿರಿಯರ ವೃತ್ತಾಂತಗಳನ್ನು ವಿಶಿಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾ.. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಭಗವಂತನಾದ ಮಹಾವಿಷ್ಟುವಿಗೆ ಕೇವಲ ವೈಕುಂಠ ಮಾತ್ರ ಪರಮ ಪದವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ವಿಷ್ಣು ಆ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹುಡುಕುವುದು ಇವರ ಉದರದೊಳಗೆ ಅರ್ಥಾತ್.. ಮಹಾವಿಷ್ಟುವಿಗೆ ತಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ತೋರಿಸಿದವರು ಇವರು. ಎಂತಹ ಕಲ್ಪನೆ. ಇದು ತಾಳ ಮದ್ದಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ.

ಯಾಗ ಶಾಲೆಗೆ ಅಗಮಿಸಿದ ವಾಮನ ವಟುವಿನಲ್ಲಿ ಬಲಿ "ಏನು ಬೇಕು, ಮೂರುಲೋಕದ ಒಡೆಯ.. ನಾನು ಕೊಟ್ಟಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕೊಡುವುದಕ್ಕಿರಬಾರದು..ಇನ್ನೊಬ್ಬನಲ್ಲಿ ಕೇಳುವುದಕ್ಕಿರಬಾರದು." ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುವ ವಾಮನ ಮೂರಡಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಬಲಿ ಅವಾಕ್ಕಾಗಿ.. ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸು ಬಲ್ಲವರಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದು ಆಮೇಲೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕೇಳು.. ಮೂರಡಿ ಭೂಮಿಯೇ? ಏಳು ದ್ವೀಪವನ್ನಾದರೂ ನೀಡಿಯೇನು. ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಸಲಹೆ ನೀಡುವಾಗ.. ವಾಮನ ಹೇಳುವ ಮಾತಿಗೆ ಪಳಗಿದ ಅರ್ಥಧಾರಿಗಳು ಅಧ್ಯಾತ್ಮದ ಬಣ್ಣವನ್ನು ಬಳಿಯುವ ರೀತಿ ಗಮನಿಸಬಹುದು.. " ಮೂರು ಲೋಕದ ಒಡೆಯ ನೀನು.. ಆದರೆ ನನಗೆ ಮೂರು ಅಡಿ ಮಾತ್ರ ಸಾಕು. ಎಲ್ಲಿ ಆಶೆಗಳಿರುತ್ತವೋ ಅಲ್ಲಿ ಜೀವನವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇಕು ಬೇಕು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಿನ ಬಡತನ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ. ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಅನುಭವಿಸದೇ ಬೇರೆಯವರಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದು ಬಯಸುತ್ತಾನೋ ಅವನು ದೊಡ್ಡ ಬಡವ. ಬೇಕು ಎನ್ನುವವನೇ ದೊಡ್ದ ಬಡವ.ಸಾಕು ಎನ್ನುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತ. ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಬದುಕುವವರಿಗೆ ಮೂರು ಆಡಿ ಭೂಮಿಯೇ ಸಾಕು." ಈ ಮಾತಿನ ಗೂಡಾರ್ಥ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ನಂತರದ ಅಧ್ಯಾತ್ಮವಿಚಾರದಲ್ಲಿ. ಬಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾನೆ. " ಮೂರು ಲೋಕದ ಭೋಗ್ಯ ವಸ್ತುಗಳಿದ್ದರೂ ಇನ್ನೇನೋ ಬಯಸಿ ತೃಪ್ತನಾಗದೇ ತಾನು ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ" , ವಾಮನನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿವಾದವಿಲ್ಲ. ಬಂದವನು ಅಸಾಮಾನ್ಯನೆಂಬ ಸುಳಿವು ಅಂತಾರಾತ್ಮಕ್ಕೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತ ಅದು ಬಲವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅತಿಯಾದ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯೊಂದಿಗೆ ವೈರೋಚನಿಯಿಂದ ನೂರು ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದ ಗುರು ಶುಕ್ರಾಚಾರ್ಯ ಬಲಿಯ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಅಘಾತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬಂದ ವಾಮನ ವಟು ಕೇವಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲ. ವಾಮನ ಅವತಾರಿ ವಿಷ್ಣು ಎಂದು ಹಲವು ವಿಧದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.ಯಾರಿಗೆ ನೀಡಿದರೂ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನೀಡದಿರು ಎಂದು ಪರಿ ಪರಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅದಾಗಲೇ ಅಂತರಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರ ತಳೆದ ಬಲಿ ಗುರು ಸಲಹೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾವುದಕ್ಕಾಗಿ ಯಜ್ಞದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೇವೋ. ಅದು ಕೈಗೂಡುವ ಮೊದಲೇ ಯಜ್ಞನಾರಾಯಣನ ಆಗಮನವಾಗಿದೆ. ನೀರಿಗಾಗಿ ಬಾವಿ ತೋಡುವವನಲ್ಲಿ, ಬಾವಿ ತೋಡ ಬೇಡ ನೀರು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಹಾಗಾಯಿತು.ಇಂತಹ ಸರಳವಾಕ್ಯಗಳು ಬಹಳ ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಯಜ್ಞತ್ವದ ಫಲ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗಿದೆ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ನೀಡದೆ ಇನ್ನಾರಿಗೆ ನೀಡಲಿ.

ಸಂವಾದ ಕುತುಹಲವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ಶುಕ್ರಾಚಾರ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಯಜ್ಞನಾರಾಯಣ ಆಗಮನವಾದರೆ ಅವನೇನು ಕೇಳಿದರೂ ಕೊಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಈಗ ಬಂದ ಉದ್ದೇಶವೇ ಬೇರೆ."ಅರಿಯದಿತ್ತೆಯ ಭಾಷೆಯಾ ,,," ಎಂದು ವಿಲಪಿಸುತ್ತಾ ಬಂದವ ಹರಿಯೆಂದು ತಿಳಿಯದೇ ಭಾಷೆಯನ್ನಿತ್ತೆ. ಆತ ನಿನ್ನದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಶುಕ್ರಾಚಾರ್ಯನ ಪ್ರಲಾಪ ಬಲಿಗೆ ಸಮ್ಮತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪರಮ ವೈಷ್ಣವನಾದ ತನಗೆ ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಹರಿ ದ್ರೋಹ ಬಗೆದಾನೇ? ಒಂದು ವೇಳೆ ತನ್ನಿಂದ ದಾನವಾಗಿ ಪಡೆದಾಗ ದಾತೃ ತಾನಾಗುತ್ತೇನೆ.ಹರಿಯೆಂದು ಅರಿಯದಿದ್ದಾಗ ಕೊಟ್ಟಭಾಷೆಯನ್ನು ಹರಿಯೆಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಕೊಡದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಒಂದು ವೇಳೆ ಕೊಡದೇ ಇದ್ದರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿ ಪಡೆಯಲಾರನೇ?

ಆದರೂ ಶುಕ್ರಾಚಾರ್ಯ ಮತ್ತೂ ಗೋಗರೆಯುತ್ತಾನೆ.. ಬಲಿಯ ಸ್ಥಾನ ಚ್ಯುತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಬಲಿ ವಂಚಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಹರಿಯ ವಂಚನೆ. ಈ ವಂಚನೆಗಾಗಿ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಹೇಳಬಹುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಶುಕ್ರಾಚಾರ್ಯ ಕೊಡುವ ಸರಳ ಉದಾಹರಣೆ .. ಹುಟ್ಟಿದಾರಭ್ಯದಿಂದ ನಾವು ಈ ಪಂಚಭೂತಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನೋ ಮತ್ತಿತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೋ ನನ್ನದು ನನ್ನದು ಎಂದು ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ, ಹಾಗೇನೆ, ಇಲ್ಲಿಯೂ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಹುದು. ಆದುದರಿಂದ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ನುಡಿದರೆ ಈಗ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿ. ಸ್ಥಾನ ಭ್ರಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನಿದ್ದೇನೆ ನೀನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳು ಎಂದು ಪರಿ ಪರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಅದರೂ ಬಲಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕೊಡುವ ಉದಾಹರಣೆ-

" ಒಂದು ಏಣಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಮಾಳಿಗೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿದಮೇಲೆ.. ಏಣಿ ದೊಡ್ಡದೆಂದು ಅದಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬಹುದು.. ಅದರೆ ಮಾಳಿಗೆ ಹತ್ತಿದ ಮೇಲೆ ಏಣಿಯನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು? "

ತನ್ನ ಯವುದೇ ಮಾತಿಗೆ ಶಿಷ್ಯನಾದವ ಒಪ್ಪದಾಗ ಖತಿಗೊಂಡ ಗುರು "ಸ್ಥಾನ ಭೃಷ್ಠನಾಗು" ಎಂದು ಶಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೂ ಬಲಿ ವಿಚಲಿತನಾಗದೇ ಗುರು ಶಾಪವನ್ನು ವರವೆಂದು ತನ್ನ ವಾದದಿಂದ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗುರು ಶಾಪಕ್ಕೆ ಬಲಿಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬಹಳ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. " ತಾಯಿಯಾದವಳು ಹೊಡೆದರೂ ಅದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ. ಗುರುವೇ ನಿನ್ನಯ ಶಾಪ ಶಿರದೊಳಗೆ ಧರಿಸಿಹೆನು. ಸ್ಥಾನ ಭ್ರಷ್ಟ ನಾದರೆ ಶ್ರೀ ಹರಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟೂ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತೇನೆ" ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಬಹಳ ಸರಳವಾಗಿ ಮಾಡಿಸುವ ಈ ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ತಲ್ಲೀನವಾಗಿ ಆಲಿಸಿದಾಗಲೇ ಅದರ ರುಚಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಮಹತ್ವದ ಅರಿವಾಗುವುದು. ಪತ್ನಿಯಾದ ತರುಣಿ ಸಂದ್ಯಾವಳಿಯೂ ತನ್ನ ಅಭಿಮತವನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾಳೆ "ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಬೆಳಕಿನೆಡೆಗೆ ಹೋದಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ."

ವಾಮನ ಬೃಹದಾಕಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಒಂದರಿಂದ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು,,, ಇನ್ನೋಂದರಿಂದ ಧರೆಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಅಳೆದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ ಮೂರನೆಯದು ಎಲ್ಲಿ? ಆಗ ಬಲಿ ಹೇಳುವ ಮಾತು ... ಒಂದನೆಯದು ಅದು ನನ್ನದಲ್ಲ ಎರಡನೆಯದೂ ಅದೂ ನನ್ನದಲ್ಲ... . ಈಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೂ ಈಧರೆಗೂ ಸಮಾನವಾದದ್ದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಇದೆ ಎಂದೆ ಕೇಳಿತ್ತಿರುವೆ ಇನ್ನೋಂದು ಇದೆ, .ಅದು ನನ್ನ ದೇಹ.. ಬಲಿಯ ನೂರನೆಯ ಯಾಗದ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿ ನಿಜ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಆಗುವುದು ಇದೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಹೀಗೆ ವಾಕ್ಪ್ರಂಪಚದ ಸೌಂದರ್ಯ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಗೆ ಆನಂದವಾಗುತ್ತದೆ.

ಯಕ್ಷಗಾನ ತಾಳ ಮದ್ದಲೆಯ ವೈಭವ ಈ ವಾಕ್ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದಾಗಲೇ ಇದರ ಅರಿವಾಗುವುದು. ಬಹಳ ವಿಶಾಲವಾದ, ಅರ್ಥವತ್ತಾದ ಜ್ಞಾನ ಸಂಪತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸರಳವಾಗಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ಯಾವಪ್ರಾಕಾರದಲ್ಲೂ ಸಿಗದ ಹೇರಳವಾದ ಮನರಂಜನೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ ಸಂಪತ್ತು ಕುಳಿತು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾತ್ರದ ಒಳಗೆ ಇಣುಕುವುದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಉರು ಹೊಡೆಯಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಹಗಲಿರುಳು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಸರಳವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುವುದು.